به رنگ قرمز تا قرمز مايل به قهوهاى و اسانس حاصل از ساير نژادهاى شيميايى بىرنگ تا زرد مىباشد .
بوى ويژه
اسانس حاصل از نژادهاى شيميايى مولّد تيمول و كارواكرول داراى رايحهاى گرم ، ادويهاى و معطّر و اسانس ساير نژادهاى شيميايى واجد بوى شيرين ، تازه و چمنمانند مىباشد ( نژادهاى شيميايى مولّد سيترال ، رايحهاى مشابه بوى مركّبات و نژادهاى شيميايى مولّد ژرانيول ، بويى مشابه گل سرخ دارند و . . . ) .
خصوصيات
در نواحى مديترانهاى ، گونهها ، زيرگونهها و نژادهاى شيميايى متعددى از جنس
Thymus
يافت مىگردد ( به فهرست منابع اسانسهاى گياهى ، در انتهاى كتاب رجوع شود ) .
بنا به برخى دلايل ، زيرگونههاى مشابه ، اسانسهايى با تركيبات شيميايى كاملا متفاوت توليد مىكنند ( اين پديده كه اخيرا كشف شده است به نام وجود نژادهاى شيميايى خوانده مىگردد ) . تصوّر مىشود كه اينگونه تنوعات ناشى از اختلافات اقليمى و يا برخى شرايط محيطى باشد . بنابراين نژادهاى شيميايى مولّد اسانس سوزاننده و گرم حاوى تيمول و كارواكرول ، در ارتفاع پايين و آبوهواى تقريبا خشك يافت مىگردند ، حال آنكه نژادهاى شيميايى مولّد اسانس ملايمتر حاوى ژرانيول ، لينالول ، سيترال و تويانول در ارتفاع بيشتر و آبوهواى ملايمتر رشد مىكنند . حتى تصوّر مىشود كه در صورت جابهجا كردن آويشن از يك منطقه اقليمى به محلى ديگر ، ويژگىهاى گياه براساس ويژگىهاى ناحيه جديد تغيير مىيابد ( مثلا از آويشنى كه در خشكى هم سطح دريا مىرويد ، اسانس حاوى تيمول و كارواكرول حاصل مىگردد ولى درصورتىكه به ارتفاعات بالاتر برده شود ، مولّد اسانس حاوى لينالول يا ژرانيول مىگردد ) . البته فرضيه مزبور تا حدى گمراهكننده بوده ، احتمالا حقيقت چيز ديگرى است .
در بيابانها و مناطق خشك و گرم ، نژادهاى شيميايى مولّد اسانس حاوى تيمول و كارواكرول فراوانتر مىباشند ، درحالىكه در شرايط بهتر زيستى ، نژادهاى شيميايى مولّد اسانس ملايمتر ، بيشترند . پژوهشى 7 ساله روى فرآوردههاى حاصل از آويشن نشان داده است كه در يك ناحيه جغرافيايى ، نژادهاى شيميايى متفاوت ، در كنار هم يافت مىگردند .
از اين گذشته ، بيشتر محصول تجارى نژادهاى شيميايى آويشن در برخى نواحى جنوب فرانسه توليد مىگردد و بعضى از كشاورزان تمام اين نژادهاى شيميايى را در