مسأله 7 - جائز است سواره وپياده سنگ بيندازد .
مسأله 8 - بايد سنگ را با دست بيندازد ، اگر با پا يا دهان بيندازد كافى نيست ولى
بعيد نيست با " فلاخن " كافى باشد .
مسأله 9 - اگر بعد از آن كه سنگ را انداخت واز محل منصرف شد شك كند در عدد
سنگها ، اگر شك در نقيصه كند احتياط آن است كه برگردد ونقيصه را تمام كند ،
ودر شك در زيادة اعتناء نكند .
مسأله 10 - اگر بعد از ذبح يا سر تراشيدن شك كند در انداختن سنگ يا در عدد آن
اعتناء نكند .
مسأله 11 - اگر بعد از فارغ شدن شك كند در اين كه درست انداخته يا نه ، بنابر
صحت بگذارد ، بلى اگر در رسيدن سنگ آخرى به محل شك كند بايد اعاده كند ، ولى
اگر رسيدن را دانست واحتمال داد كه با پا انداخته باشد يا سنگ مستعمل انداخته
باشد اعتناء نكند .
مسأله 12 - ظن به رسيدن سنگ وعدد آن اعتبار ندارد .
مسأله 13 - در انداختن سنگها شرط نيست طهارت از حدث يا خبث ودر خود
سنگها نيز طهارت شرط نيست .
مسأله 14 - از بچه ها ومريضها وكساني كه نمىتواند بواسطة عذرى - مثل اغماء -
خودشان رمى كنند ، كسى ديگر نيابت كند .
مسأله 15 - مستحب است بلكه موافق احتياط است كه اگر بشود مريض را حمل
كنند وببرند نزد جمره ودر حضور أو سنگ بيندازند .
مسأله 16 - اگر مريض خوب شد وبيهوش به هوش آمد بعد از آن كه نايب سنگها را
انداخت لازم نيست خودش اعاده كند ، واگر در بين سنگ انداختن خوب شد يا
به هوش آمد بايد خودش از سر ، سنگ بيندازد ، وكفايت كردن به مقدارى كه نايب عمل
كرده مشكل است .
مسأله 17 - كساني كه عذر دارند از اين كه روز رمى كنند مىتوانند شب عمل كنند ، هر
وقت شب كه باشد .