نباشد " ليس كمثله شئ وهو السميع البصير " .
سپس شناسائى فرستاده أو وگواهى دادن به نبوتش لازم است ، وأقل مراتب
شناسائى پيغمبر اقرار به نبوت آن سرور وايمان به اين است كه قرآن را از جانب خدا
آورده وأوامر ونواهى أو از جانب پروردگار است .
سپس شناسائى امام وپيشواى زمان با نام ونشان وصفت مخصوص در هر
حالي از حالات ، يعنى چه در حال آزادى وچه در حال خفقان وتقيه لازم است .
وكمترى حد معرفت امام اين است كه بدانى وى در جميع صفات به استثناى نبوت
عديل پيغمبر است ، وپس از پيغمبر مقام زمامدارى وولايت به أو منتقل مىشود .
فرمان أو فرمان خدا وپيغمبر وطاعت أو طاعت ايشان است . ونيز بدانى كه امام
وپيشواى مسلمانان بعد از پيغمبر ، " علي بن أبي طالب " ( ع ) وپس از وى " حسن
بن علي ( ع ) " سپس " حسين بن علي ( ع ) " بعد " علي بن الحسين " ( ع ) پس از أو
" محمد بن علي ( ع ) " است وپس از ايشان پيشواى مسلمانان " من " مىباشم وبعد از
" من " فرزندم " موسى بن جعفر " ( ع ) وپس از أو فرزندش " علي بن موسى " ( ع ) سپس
فرزندش " محمد بن علي " ( ع ) سپس " فرزندش علي بن محمد ( ع ) " آنگاه فرزندش " حسن بن علي "
( ع ) ومعتقد باشى كه " حجت دوازدهم " از أولاد " امام حسن عسگرى ( ع ) " است .
سپس فرمود : اى " معاوية " ( 1 ) قانوني براي تو بيان كردم كه أساس وپايه عمل
تو مىباشد كارت را بايد بر اين أساس قرار دهى چنانچه بعقيده اى كه اظهار كردى
مرده بودى ، به بدترين حالات گرفتار بودى . فريب كساني را كه مىگويند خدا با چشم
سر ديده مىشود مخور . اين اشخاص عجيب تر از اين گفتار هم دارند ، مگر به آدم -
أبو البشر نسبت بد وناروا ندادند ؟ ! مگر به إبراهيم نسبت نابجا ندادند ؟ ! آيا
به داود پيغمبر نسبت زنا وقتل نفس ندادند ؟ ! يا آنكه نسبت به يوسف صديق نسبت
هامش
( 1 ) - عده يى از رواة ومحدثين " معاوية بن وهب " نام دارند ومذكور در اين روايت " معاوية بن
وهب بجلى كوفي مكنى به أبو الحسن " مىباشد كه " شيخ طوسي ره " أو را از أصحاب " امام صادق " شمرده
و " نجاشي " از أصحاب " امام صادق وامام كاظم " شمرده به هر جهت أرباب رجال وى را از موثقين و -
روايتش را صحيح ومورد اعتماد معرفى كرده اند وكتابي هم راجع به فضائل حج به أو نسبت داده اند .