بعد از ظهر بوطن يا محل اقامه برسد بايد نماز تمام بخواند با انكه مفطر است
( مسألة 3 ) كسيكه
در ماه رمضان سفر كند جايز نيست افطار نمايد مگر بعد از رسيدن بحد ترخص واگر پيش از ان
افطار كند گناه كرده وقضاء وكفاره بر أو واجب است
( مسألة 4 ) در رمضان سفر كردن
هر چند بقصد فرار از روزه باشد جايز است بخلاف روزه هاى واجب معين غير از رمضان كه سفر
كردن در ان جايز نيست بنابر أقوى مگر با ضرورت چنانچه اگر مسافر باشد واجب است با امكان
قصد اقامه كند تا بتواند روزه بگيرد
( مسألة 5 ) ظاهر ان است كه سفر كردن در ماه رمضان
پيش از گذشتن بيست وسه روز از ان مكروه باشد مگر براي حج يا عمره يا براي ماليكه از تلف ان
بترسد يا براي برادريكه بترسد اگر سفر نكند هلاك شود
( مسألة 6 ) كسيكه در ماه رمضان بر أو
افطار جايز باشد مكروه است بر أو در روز پر خوردن وپر اشاميدن وجماع كردن بلكه أحوط ترك
جماع است هر چند أقوى جواز ان است
( فصل سيم ) بدان كه در ماه رمضان چند كس
هستند كه جايز است افطار كنند بلكه براي بعض انها افطار واجب است ( أول ودويم ) مرد پير
وزن پير در صورتيكه روزه بر انها متعذر يا حرج ومشقت دارد جايز است افطار كنند ولى در
صورت مشقت بلكه در صورت تعذر نيز واجب است بدل هر روزى مدى از طعام كفاره دهند
وأحوط دو مد است ودادن گندم بهتر است واگر بعد از ان بتوانند قضاء روزه واجب است بنابر
أقوى ( سيم ) كسيكه درد عطش داشته باشد بايد افطار كند چه از تحمل عطش عاجز باشد يا بر أو
شاق باشد وواجب است كه بدل هر روزى يك مد صدقه دهد وأحوط دو مد است چه اميد زوال ان
مرض داشته باشد يا نه واگر متمكن شود أحوط بلكه أقوى وجوب قضاء ان است چنانچه أحوط
ان است كه مقدار ضرورت أب بياشامد ( چهارم ) ابستنى كه وضع حمل أو نزديك باشد وروزه
بر أو يا بر حمل أو مضر باشد كه بايد افطار كند واز مال خود بدل هر روزى يك مد يا دو مد صدقه
دهد وبعد از ان روزه را قضا كند ( پنجم ) زن شير دهنده كه شير أو كم باشد وروزه باو يا بطفل أو
ضرر رساند كه جايز است افطار نمايد چه ان طفل از خودش باشد يا از ديگرى وبقصد تبرع
يا با اجرت شيرش دهد وبايد از مال خود بدل هر روزى يك مد يا دو مد تصدق كند وبعد از ان
روزه را قضا نمايد وأحوط بلكه أقوى اقتصار بر صورتي است كه ديگرى نباشد كه انطفل را شير دهد