واجب است واستعمال آب در وضوء يا غسل حرام واگر بعمل أورد باطل است
( مسألة 22 ) اگر
دو آب دارد يكي پاك وكافى براي طهارت وديگرى نجس وكافى براي اشاميدن تكليف أو تيمم است
زيرا كه اشاميدن آب نجس حرام است پس آب طاهر را براي اشاميدن نگاه دارد وتيمم كند بلي
در صورتيكه ترس از تشنگى حيوان خود داشته باشد نه بر خود واجب است با آب پاك وضوء بگيرد
يا غسل كند وآب نجس را براي رفع تشنگى حيوان خود حفظ كند بلكه چون خورانيدن آب نجس
بطفل حرمت آن معلوم نيست در صورت خوف بر طفل هم باب پاك وضوء بگيرد يا غسل كند وآب
نجس را براي رفع عطش أو حفظ كند بخصوص در صورتيكه خود طفل آب نجس را بياشامد بلكه
ممكن است گفته شود كه براي رفع عطش رفيق هم جايز است آب نجس را حفظ كند وخودش
با آب پاك وضوء بگيرد چون وجوب انكه نگذارد ديگرى بعد از اين مضطر بشرب آب نجس شود
معلوم نيست لكن اگر رفيق أو فعلا تشنه باشد جايز نيست با وجود آب پاك آب نجس را باو بياشاماند
بلي اگر در انحال خود غير بخواهد آب نجس را بياشامد منع أو واجب نيست ششم در صورتيكه
استعمال آب در وضوء يا غسل مزاحم باشد با واجب أهم از آن مثل انكه بدن يا لباس أو نجس باشد وآب أو
منحصر باشد بمقدارى كه يا صرف كند در رفع حدث يا در رفع خبث كه واجب است ابرا صرف رفع
خبث نمايد وتيمم كند زيرا كه طهارت از حدث بدل دار است بخلاف طهارت از خبث علاوة
از انكه لزوم صرف آن در خبث مستفاد از اخبار است وبهتر آنست كه آب را أول صرف تطهير بدن
يا جامه كند وبعد از آن تيمم كند تا وقت تيمم بي آب بشد پس اگر با آن آب وضوء گرفت يا غسل
كرد باطل خواهد بود بسبب انكه در انحال مأمور بوضوء وغسل نبوده بلى اگر در انحال آنچه بر آن
تيمم نمايد هم نداشته باشد بايد آب موجود را صرف وضوء يا غسل نمايد بجهة انكه امر أو دائر مىشود
بين نماز با نجاست بدن يا لباس با وضوء وبين نماز با لباس وبدن طاهر بدون وضوء وتيمم ومراعاة
رفع حدث أهم است با انكه نماز فقد الطهورين باطل است على الافوى پس رفع خبث براي أو نفعي
ندارد
( مسألة 23 ) اگر آب بمقدارى دارد كه براي وضوء كافى است ولى براي تطهير تمام آنچه
نجس است از بدن ولباس أو كافى نيست بنحوى كه اگر تيمم كند باز هم بايد با نجاست بدن يا لباس نماز
بخواند در اين صورت مقدم بودن رفع خبث مشكل است بلكه بعيد نيست تقدم رفع حدث باب