تخطي إلى المحتوى الرئيسي

مهج الدعوات ومنهج العبادات ( فارسى ) — صفحة 464

مساهمون:

ص٤٦٤
( 1 ) پروردگار ما كه بزرگتر است پوشيده شدم و پنهان گشتم و پناه بردم و چنگ در زدم و به قلعه گريختم به الم « 1 » و به كهيعص و به طه و به طسم و به طس و به حم و به حمعسق و به ق و به قرآن بزرگ مرتبه و بدرستى كه اين قسم اگر بدانند مردمان بزرگ است و خدا دوست من است و نيكو معتمدى است او .

11 - حجاب حضرت امام علىّ نقى عليه السلام

( 2 ) و هر گاه مىخوانى تو قرآن را مىگردانيم ما ميان تو و ميان آن جماعتى كه ايمان نمىآورند به آخرت پرده‌اى پوشيده شده و گردانيديم ما بر دلهاى ايشان پوششها تا آنكه مبادا بفهمند قرآن را و گردانيديم در گوشهاى ايشان گرانى را و هر گاه اراده نمائى كه بخوانى قرآن را پس پناه ببر به خدا از شرّ شيطان رانده شده از رحمت « 2 » بدرستى كه نيست براى شيطان سلطنتى و قدرتى بر آن جماعتى كه ايمان آورده‌اند بر پروردگار خود اعتماد مىكنند ، بر تو است اى صاحب من اعتماد من و تو كافىاى مرا و توئى اميد من و كسى كه اعتماد كند بر خدا پس او كافى است آن كس را بلند است خداى ابراهيم و اسماعيل و اسحق و يعقوب پروردگار همهء پرورنده‌هاست و صاحب همهء پادشاهان است و جبركنندهء همهء صاحبان جبروت است و پادشاه دنيا و آخرت است اى پروردگار من بفرست به سوى من از جانب خود رحمتى را اى رحم‌كننده [ اى بردبار ] بپوشان به من از جانب خود سلامتى را و زراعت كن در دل من از روشنى از جانب خود و پنهان دار مرا از دشمن خود و نگاهدار مرا در شب من و روز من به چشم ملاحظهء خود اى مونس هر صاحب وحشت و تنهائى و اى خداى عالميان بگو كيست كه نگاهدارد شما را در شب و روز از عذاب خدا بلكه ايشان از ياد آوردن پروردگار خود روىگردانند كافى است مرا خدا براى نگاه داشتن و يارى نمودن و به سلامت داشتن پس اگر روى گردانند كافران از ايمان به تو پس بگو اى محمّد كه بس است مرا خدا نيست خدائى مگر او بر او اعتماد كرده‌ام و خدا پروردگار عرش بزرگ است .
هامش
( 1 ) بعضى گفته‌اند كه « الف » اشاره است به أنا و « لام » به اللَّه و ميم به أعلم يعنى منم خداى كه داناترم به حقيقت و مصلحت همهء چيزها و بعضى گفته‌اند كه « الف » اشاره است به اللَّه و « لام » به جبرئيل و « ميم » به محمد و از ائمه عليهم السلام منقول است كه حروف مقطعه از اسرار قرآن است و كسى را بر آن اطلاعى نيست مگر كسانى كه مؤيد باشند از جانب خدا كه آن پيغمبر و ائمه اثنى عشر عليهم السلام هستند و تفاسير ساير حروف سابقا مكررا مذكور شده و احتياج به اعادهء آن نيست . و اللَّه يعلم ( 2 ) يا از بهشت يا انداخته شده به لعنت