و از طريق حجاب ، چشمها و نگاههايشان را باز دار زيرا حجاب و پوشش ، آنها را سالمتر و پاكتر نگاه خواهد داشت ؛ خارج شدن و بيرون رفتن آنها بدتر از اين نيست كه افراد غير مطمئن را در بين آنان راه دهى . اگر بتوانى كه غير از تو ديگرى را نشناسند اين كار را بكن . به زن ، بيش از حدّ خود و امورى كه مربوط به او نيست تحميل مكن ! زيرا زن همچون شاخه گلى است نه قهرمان خشن ، احترامش را به حدّى نگهدار كه او را به فكر نيندازد كه براى ديگرى شفاعت كند . برحذر باش از اينكه در غير جايى كه بايد غيرت به خرج داد اظهار غيرت كنى ، ( كه نشانهء سوءظن تو نسبت به او باشد ) زيرا اينگونه اظهار بى اعتمادى و سوءظن ، زنان پاك را به ناپاكى و بى گناهان را به آلودگى سوق مىدهد .
براى هركدام از خدمت گذارانت كارى معيّن ساز كه او را در قبال آن مسؤول بدانى ، چرا كه اين سبب مىشود كارها را به يكديگر وانگذارند ، و در خدمتت سستى نكنند . قبيله و عشيرهات را گرامى دار ، زيرا آنها پروبال توانَد كه به وسيلهء آنها پرواز مىكنى و اصل و ريشهء توانَد كه به آنها باز مىگردى و دست و نيروى توانَد كه با آن به دشمن حمله مىكنى .
نيايش
دين و دنيايت را نزد خداوند به امانت گذار و از او بهترين مقدّرات را هم اكنون و در آينده ، در دنيا و آخرت مسئلت نما ! والسلام .
نامهء 32
به معاويه
. . . گروه بسيارى از مردم را به هلاكت افكندى ، با گمراهى و ضلالت خويش آنان را فريفتى ! و در امواج فتنه و فساد انداختى همان فتنه و فسادى كه تاريكيهايش فراگير است و امواج شبهاتش همهء آنها را در كام خود فرو برده و اين سبب شد كه آنها از حق دور شده و به جاهليّت و دوران گذشته رو آورند ؛ به قهقرا برگشته و به حسب و نسب و تفاخرات قومى اعتماد كنند .
جز گروهى از روشن ضميران و اهل بصيرت كه از اين راه باز گشته و پس از آن كه تو را شناختند از تو جدا شدند . از همكارى و معاونت تو به سوى خدا فرار كردند و اين به آن خاطر بود كه تو آنها را به كارى صعب و پر مشقّت ( نبرد بر ضدّ حق ! ) واداشتى