سيّد رضى رحمه الله مىگويد : قسمتى از اين سخن در گذشته در ضمن خطبهها ( كلام 149 ) گذشته ولى به خاطر اضافهاى كه در اينجا بود آن را تكرار كرديم .
نامهء 24
در مورد مصرف اموالش بعد از وفات خويش كه پس از بازگشت از صفّين مرقوم فرموده است .
اين دستورى است كه بندهء خدا علىّبن ابىطالب اميرمؤمنان در مورد چگونگى مصرف اموالش به خاطر خشنودى خدا داده است ، تا از اين طريق خداوند وى را قرين رحمت و دمساز بهشت سازد و امنيّت و آرامش در سراى ديگر به او عنايت كند . . .
بخشى از آن وصيّت اين است :
سرپرستى آن به عهدهء حسن بن على است كه به طور شايسته از آن مصرف كند و به طور شايسته از آن انفاق نمايد . اگر براى حسن پيشامدى رخ داد و حسين زنده است ، او سرپرستى آن را به عهده گيرد و به جاى وى وظيفه را انجام دهد .
پسران فاطمه همان مقدار سهم از اين مال دارند كه پسران على عليه السلام و اين كه سرپرستى آن را به پسران فاطمه واگذاردم به خاطر خدا و به خاطر تقرّب به رسول اللَّه صلى الله عليه و آله ، بزرگداشت حرمت او و احترام پيوند خويشاونديش مىباشد .
و با كسى كه اين اموال در دست اوست شرط مىكنم كه اصل مال را حفظ كند و تنها از ميوه و درآمدش در آن راهى كه به او دستور دادهام انفاق نمايد و از نهالهاى نخل چيزى نفروشد تا همهء اين سرزمين يك پارچه زير پوشش نخل قرار گيرد و آباد شود .
و هر كدام از كنيزانم - كه با او همبستر شدهام و - صاحب فرزند يا حامله است ، از فروش او به خاطر سهم فرزندش خوددارى شود و اگر فرزندش مرد و او زنده است آزاد باشد ، بند بردگى از گردنش برداشته و جزء آزادشدگان قرار گيرد .