خطبهء 218
كه دربارهء كسانى كه براى مبارزه با وى به سوى « بصره » حركت كردند فرموده است
بر مأموران من و خزانه داران بيت المال مسلمانان كه در اختيار من است وارد شدند و در شهرى كه همهء مردمش در اطاعت و بيعت من هستند قدم گذاردند ؛ وحدت آنها را بر هم زدند و جمعيّت آنها را كه همه با من بودند به شورش واداشتند و بر شيعيان من حمله بردند ؛ عدّهاى را از روى خدعه و ناجوانمردانه كشتند و گروهى هم با شهامت دست به شمشير برده استقامت ورزيدند و شديداً با دشمن جنگيدند تا آن كه خداوند را صادقانه ملاقات كردند ( و شربت شهادت نوشيدند ) .
خطبهء 219
اين سخن را امام هنگامى فرمود كه از كنار كشتهء « طلحه بن عبدالله » و
« عبدالرحمان بن عتاب بن اسيد » در روز جنگ جمل عبور نمود
« ابومحمّد » در اين مكان غريب مانده است ! سوگند به خدا من نمىخواستم قريش در زير اين آسمان كشته افتاده باشند ، انتقام خود را از « بنى عبد مناف » گرفتم ( و قصاص خون شيعيان را نمودم ) و امّا رؤساى بنى جمح از دست من فرار كردند .
آنها به سوى امرى گردن كشيده بودند كه اهليّت آن را نداشتند و پيش از آن كه به آن برسند گردنهاشان شكسته شد !