و دربارهء آنچه خداوند تعجيل آن را لازم ندانسته شتاب مكنيد . . . زيرا آن كس از شما كه در بستر خويش بميرد ، ولى به طور شايسته معرفت خدا و پيامبر و اهل بيتش را داشته باشد ، « شهيد » از دنيا رفته و اجر و پاداشش بر خداست و ثواب اعمال شايستهاى را كه قصد انجام آن را داشته است مىبرد و نيّتش ، جانشين ضربات شمشيرش قرار مىگيرد ، ( اين سخن را به اين خاطر مىگويم كه ) هر چيزى وقت مشخّصى دارد و سرآمدى معيّن .
خطبهء 191
كه در آن پس از حمد خداوند و ثناى بر پيامبر ، توصيه به زهد و تقوا مىكند
ستايش ويژهء خداوندى است كه حمد و ثنايش همه جا را گرفته ، سپاهش پيروز و مجد و عظمتش متعالى است .
او را به خاطر نعمتهاى پى در پى و به هم پيوسته و عظيمش مىستايم ؛ همان خداوندى كه حلمش زياد است و عفو مىكند و در همهء فرمانهايش دادگر و از گذشته و آينده مطّلع است ، با دانش نا محدودش جهانيان را هستى بخشيده و با حكمتش آنها را به وجود آورده ؛ بدون اينكه در اين راه از كسى پيروى كند و يا دانش و تجربهاى آموزد و يا از نمونه و مانندى كه از شخص حكيمى صادر گردد تبعيّت نمايد ؛ در اين طريق خطا و اشتباهى برايش پيش نيامده و نيز به هنگام خلقت جمعيّتى حضور نداشتهاند ( تا با همكارى و مشاوره با آنان خلقت را تحقّق بخشد ) .
پيامبر بزرگ
گواهى مىدهم كه « محمّد صلى الله عليه و آله » بنده و فرستادهء اوست ، وى را زمانى مبعوث ساخت كه مردم در غرقاب گناه و جهالت سخت فرو رفته بودند و در حيرت و سرگردانى به سر مىبردند . افسار هلاكت ، آنها را مىكشيد و پرده هاى ضلالت و گمراهى چهرهء عقلشان را پوشيده بود و بر جان و دلشان قفل زده شده بود .
توصيه به وارستگى و تقوا
اى بندگان خدا ! شما را به تقوا و پرهيزكارى سفارش مىكنم ، زيرا آن حقّ خداوند بر شماست و خود موجب حقّ شما بر خداوند خواهد بود ، ( كه در پرتو آن استحقاق پاداش خواهيد يافت )