خداوند پيمان عمل به قرآن را از بندگان گرفته و آنان را در گرو دستورات آن قرار داده ، نورانيّت آن را تمام و دينش را با آن كامل ساخته است ، و پيامبرش صلى الله عليه و آله را هنگامى از اين جهان برد كه از رساندن احكام هدايت قرآن به خلق فراغت يافته بود ، بنابراين خداوند را آنگونه بزرگ بشماريد و تعظيم كنيد كه خود بيان كرده است . . . چه اين كه خداوند چيزى از دينش را بر شما مخفى نداشته و هيچ مطلبى را كه مورد رضايت و يا ناخشنوديش باشد وانگذاشته ، جز اين كه نشانهاى آشكار و آيهاى محكم كه از آن جلوگيرى يا به سوى آن دعوت كند ، برايش قرار داده است ؛ رضايت و خشم و قانون او ، در گذشته و حال و آينده دربارهء همه يكى است . بدانيد ! خداوند هيچ گاه از شما خشنود نمىشود ، به كارى كه بر پيشينيان به خاطر آن خشم گرفته و هرگز بر شما خشمگين نمىشود . به كارى كه اگر پيشينيان انجام مىدادند خشنود مىشد ؛ شما در راهى آشكار قدم بر مىداريد و همان سخن مىگوييد كه مردان گذشتهء شما گفتهاند .
خداوند نياز دنياى شما را به مقدار كافى در اختيارتان گذاشته و به شكر نعمتها تشويق و ترغيبتان نموده و ذكر و ياد خود را بر زبانتان واجب ساخته است .
توصيه به پرهيزكارى
( خداوند ) شما را به تقوا سفارش نموده و آن را منتهاى رضا و خواست خويش از بندگان قرار داده است . بنابراين از مخالفت فرمان خداوندى كه همواره در پيشگاه او حاضريد و زمام شما به دست اوست و حركات و سكنات شما را در اختيار دارد بترسيد ! او كسى است كه اگر كارى را در پنهانى انجام دهيد مىداند و اگر آشكارا به جا آوريد مىنويسد ، نگهبانان بزرگوارى را قرار داده كه از حفظ هيچ حقّى غفلت نورزند و بيهوده ثبت ننمايند . آگاه باشيد ! « آن كس كه تقوا پيشه كند و از خدا بترسد راهى براى رهايى ( از فتنه ها ) به رويش مىگشايد » « 1 » و نورى در دل تاريكى به او عطا مىنمايد و او را در آنچه دوست دارد و به آن علاقهمند است ( بهشت ) براى هميشه مخلّد مىسازد . و از او در منزل كريمانهاى كه آماده ساخته ، پذيرايى مىكند ، در سرايى كه آن را مخصوص خود ساخته كه سقف آن عرش او و نور و روشنايىاش ، جمال او زائرانش فرشتگان و همنشينانش پيامبران خدا مىباشند . پس به سوى قيامت مبادرت ورزيد و پيش از آن كه اجل فرا رسد كار كنيد . چه نزديك است كه آرزوى مردم قطع گردد ، مرگ آنها را در آغوش كشد و باب توبه به رويشان مسدود شود ؛ همانند كسانى كه قبل از شما بودند و پس از مرگ تقاضاى بازگشت به جهان كردند ( امّا پذيرفته نشد ) ، شما همچون واماندگان در سفريد . . . كه از اين دنيا كه خانهء شما نيست ( به سراى آخرت مىشتابيد ) فرمان كوچ كردن به شما داده شده و مأمور به تهيّهء زاد و توشه از اين سرا گشتهايد .
هامش
( 1 ) . سورهء طلاق ، آيهء 2 .