و اين پيامبر بزرگ اسلام صلى الله عليه و آله بود
از پيامبر پاك و پاكيزهات صلى الله عليه و آله پيروى كن ! زيرا راه و رسمش سر مشقى است براى آن كس كه بخواهد تأسّى جويد و انتسابى است ( عالى ) براى كسى كه بخواهد منتسب گردد ، و محبوبترين بندگان نزد خداوند كسى است كه از پيامبرش سرمشق گيرد و قدم به جاى قدم او گذارد . پيامبر صلى الله عليه و آله بيش از حدّاقل نياز از متاع دنيا استفاده نكرد و به آن تمايلى نشان نداد . پهلويش از همه لاغرتر و شكمش از همه گرسنهتر بود . دنيا به وى عرضه شد ( تا آنچه مىخواهد انتخاب كند ) امّا از پذيرفتن آن امتناع ورزيد ، او از آنچه مبغوض خداوند است آگاهى داشت ، لذا خود نيز آنها را منفور مىشمرد و آنچه خداوند آن را حقير شمرده بود او نيز حقير مىدانست و كوچكها را كوچك و كم اهميّت .
اگر در ما چيزى جز محبّت آنچه مورد غضب خدا و رسول ، و بزرگداشت آنچه خداوند و پيامبرش آن را كوچك شمردهاند ، نباشد ، همين خود براى مخالفت ما با خدا و سر پيچى از فرمانش كافى است .
پيامبر صلى الله عليه و آله روى زمين ( بدون فرش ) مىنشست و غذا مىخورد و با تواضع همچون بردگان جلوس مىكرد ، با دست خويش كفش و لباسش را وصله مىكرد ، بر مركب برهنه سوار مىشد و حتّى كسى را پشت سر خويش سوار مىنمود ، پردهاى را بر در اتاقش ديد كه در آن تصويرهايى بود ، همسرش را صدا زد و گفت :
« آن را از نظرم پنهان كن ! كه هر گاه چشمم به آن مىافتد به ياد دنيا و زرق و برقش مىافتم » .
او با تمام قلب خويش از زرق و برق دنيا اعراض و ياد آن را در وجودش ميراند ، وى سخت علاقهمند بود كه زينتها و زيورهاى دنيا از چشمش پنهان گردد ، تا از آن لباس زيبايى تهيّه نكند و آن را قرار گاه هميشگى نداند و اميد اقامت دائم در آن نداشته باشد . لذا آن را از روحش بيرون راند ، از قلبش دور ساخت و از چشمش پنهان ساخت . ( آرى ) چنين است ، كسى كه چيزى را منفور مىدارد ، نگاه كردن و يادآورى آن را نيز منفور مىشمرد .
در زندگى رسول خدا صلى الله عليه و آله امورى است كه تو را به عيوب و بديهاى دنيا واقف مىسازد ، چه اين كه او و نزديكانش در آن گرسنه بودند و با اين كه منزلت و مقام عظيمى در پيشگاه خداوند داشت زينتهاى دنيا را از او دريغ داشت ، بنابراين هر كس با عقل خويش بايد بنگرد كه آيا خداوند با اين كار پيامبرش را گرامى داشته يا به او اهانت نموده است ؟ اگر كسى بگويد او را تحقير كرده كه - به خدا سوگند - اين دروغ محض است ، دروغى بزرگ ، و اگر گويد او را گرامى داشته ، بايد بداند خداوند ديگران را ( كه زينتهاى دنيا به آنها داده ) گرامى نداشته است ، چه اين كه دنيا رابراى آنها گسترده و از مقرّبترين افراد به او دريغ داشته است . بنابراين ( كسى كه بخواهد خوشبختى واقعى پيدا كند ) بايد به اين فرستادهء خداوند اقتدا و تأسّى نمايد ؛ گام در جاى گامهايش بگذارد و از هر درى كه او داخل شده وارد شود