و اگر چنين نكند از هلاكت ايمن نگردد ، زيرا خداوند « محمّد صلى الله عليه و آله » را نشانهء قيامت ، بشارت دهندهء بهشت و انذار كنندهء از عقوبتها و كيفرها قرار داده است . او با شكم گرسنه از اين جهان رفت و با سلامت روح و ايمان به سراى ديگر ورود كرده ، وى تا آن دم كه به راه خود رفت و دعوت حق را اجابت نمود ، سنگى روى سنگ نگذاشت ؛ چه منّت بزرگى خدا بر ما گذاشته كه چنين پيشوا و رهبرى به ما عنايت كرده تا راه او را بپوييم و گام به جاى گام او بگذاريم .
به خدا سوگند ! آنقدر اين پيراهن خود را وصله زدم كه از وصله كنندهء آن شرم دارم ؛ كسى به من گفت : چرا اين لباس كهنه را بيرون نمىاندازى ؟ گفتم : از من دور شو ! « صبحگاهان رهروان شب ستايش مىشوند » ( آنها كه بيدار بودند و ره سپردند و به مقصد رسيدند از آنها كه خواب ماندند و به مقصد نرسيدند شناخته مىشوند ) .
خطبهء 161
در اين خطبه از اوصاف پيامبر و خاندان و پيروان آيينش سخن به ميان آورده
و مردم را به تقوا دعوت نموده است .
پيامبر و اهل بيت وپيروان مكتبش
وى را با نورى روشنى بخش ( قرآن ) و برهان و دليلى آشكار ، راهى واضح و كتابى هدايت كننده بر انگيخت ؛ خاندانش بهترين خاندانها و درخت وجودش بهترين درختان است كه شاخه هايش موزون و ميوه هايش در دسترس همگان قرار دارد ، زادگاهش « مكّه » و هجرتگاهش « مدينه طيّبه » بود ، همان شهرى كه آوازهء او از آن برخاست و صدايش از آنجا پخش شد . او را با دليل كافى و اندرزى شفابخش و برنامهاى پيش گيرنده از فساد فرستاد . به وسيلهء او دستورات ناشناختهء الهى را آشكار ساخت ، بدعتهايى كه به نام دين در ميان مردم بود ، از بين برد و احكامى كه هم اكنون نزد ما روشن است ، به وسيلهء او بيان داشت با اين حال ، كسى كه جز اسلام آيينى برگزيند ، زيانش مسلّم ، دستگيرهء ايمانش گسسته و سقوط او شديد خواهد بود و سرانجام غم و اندوهى طولانى و عذابى مهلك خواهد داشت .
به خدا توكّل مىكنم توكّلى با توبه و بازگشت به او و از او ارشاد مىطلبم به راهى كه به سوى بهشتش منتهى و به محلّ و منزل مورد رضايتش پايان يابد .