فرمود : « اى على ! پس از من ، پيروانم در بوتهء آزمايش قرار مىگيرند » .
عرض كردم : اى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله مگر نه اين است كه در جنگ احد پس از آن كه افرادى از مسلمانان شهيد شدند و من از اين كه به سعادت شهادت نرسيده بودم ناراحت شدم به من فرمودى « بشارت باد بر تو كه سرانجام شهيد خواهى شد » .
در پاسخم فرمود : « آن گفته درست است ولى بگو در آن موقع چگونه صبر خواهى كرد ؟ » عرض كردم : چنين موردى از موارد « صبر » نيست ، بلكه از موارد بشارت و شكر است ( شهادت نعمت است نه مصيبت ) .
آن حضرت به من فرمود : « اى على ! اين مردم پس از من با ثروتشان آزمايش مىگردند و ديندار بودن را منّتى بر خدا قرار مىدهند و با اين حال انتظار رحمتش را دارند و از قدرت و خشمش خود را در امان مىبينند . حرام او را با شبهات دروغين و هوسهاى غفلت زا حلال مىشمرند ، شراب را به نام « نبيذ » ، « رشوه » را به نام « هديه » و « ربا » را به اسم « تجارت » حلال مىدانند » .
گفتم : اى پيامبر ! كار آنها را در چه مرتبهاى قرار دهم ؟ آيا به منزلهء ارتداد و بازگشت از دين و يا در مرحلهء فتنه و آزمايش بدانم ؟
فرمود : « در مرحلهء آزمايش و فتنه بدان » !
خطبهء 157
كه در آن مردم را به تقوا تشويق نموده است
ستايش مخصوص خداوندى است كه « حمد » را كليد يادآوريش قرار داده و آن را سبب ازدياد فضل و رحمتش و راهنماى نعمتها و عظمتش گردانيده است .
بندگان خدا ! روزگار بر باقى ماندگان آنسان مىگذرد كه بر پيشينيان گذشت ، آنچه از آن گذشته باز نمىگردد و آنچه در آن است جاويدان نمىماند ، آخرين كارش همچون اوّلين كار اوست ، اعمال و رفتارش همچون يكديگر و نشانه هايش روشن و آشكار است ؛ گويا پايان زندگى جهان ، شما را به پيش مىراند ، همانگونه كه ساربان شتران را به سرعت مىراند . آن كس كه توجّهش را از خويش باز دارد ، در تاريكيها متحيّر مىماند و در مهلكهها غوطه ور مىگردد و شياطين او را در مسير طغيان به پيش مىرانند و اعمال ناشايستهاش را در نظرش جلوه مىدهند ؛