( 12 ) غنا و موسيقى در فقه اسلامى ، روح الله حسينيان
تهران ، سروش ، 1374 ، 131 ص .
كتاب از يك مقدمه و دو بخش تشكيل شده است . مؤلف در بخش اول ، ابتدا در بارهء ادله حرمت موسيقى بحث نموده آنگاه آيات شريفهء قرآن را با قطع نظر از روايات وارد شده در تفسير آنها بررسى كرده است . سپس روايات حرمت را نقل كرده و روايت ابو بصير « ليست بالتي يدخل عليها الرجال » را آورده و مىگويد : اين جمله علت حكم ذكر شده در روايت است و با الغاى خصوصيت عروسى . و با توجه به آنكه علت موجب تعميم يا تخصيص حكم مىشود ، از اين روايت استفاده كرده كه تنها غنايى حرام است كه حرام ديگرى چون اختلاط زن و مرد همراه آن باشد . سپس اين روايت را مقيّد مطلقاتى قرار داده كه دلالت بر حرمت غنا مىنمايند ، و مىگويد : علت آنكه معمولًا فقهاى شيعه در طول تاريخ فتوا به حرمت غنا دادهاند مقتضيات زمان بوده ، زيرا معمولًا غنا در مجالس عيش و نوش اجرا شده است .
در بخش دوم كتاب به بحث از موسيقى پرداخته گويد : موسيقى يعنى صوتى كه از ادوات موسيقى نشأت مىگيرد . اشكال دورى بودن اين تعريف را ناديده گرفته و مىگويد : موسيقى نيز مثل غنا گاهى حلال و گاهى حرام است ، گرچه قريب به اتفاق فقهاى شيعه آن را حرام دانستهاند . در اين بخش ده روايت دال بر حرمت موسيقى و چند روايت نيز بر جواز نقل كرده و پس از بيان علت حرمت موسيقى كه همان « لهو بودن » است به نقش زمان و مكان در احكام پرداخته است .
احمد عابدى
غنا ، موسيقى ( عربي - فارسي ) — صفحة 2143
مساهمون: مركز تحقيق مدرسة ولي العصر ( عج )
ص٢١٤٣