كسى كه ترا با اين وصف سرزنش مىكند خود او دچار اين سرنوشت خواهد شد ، و نام و نشانى از او نخواهد ماند و همانطور كه وحى الهى خبر داد سرزنشكنندگان با اين وضع روبرو شدند .
علاوه بر اين كه در سراى ديگر به كيفر اعمال خود مىرسند در اين جهان از آنان نام نيك و اثرى باقى نماند .
آيا جا دارد كه ما اين سوره را با داشتن چنين اهدافى و معانى عالى و بلاغت كامل ، با جملههاى بىارزش نويسنده رساله كه با رنجهاى توانفرسايى الفاظى را براى معارضه با قرآن سر هم كرده است ، قياس كنيم و به هر دو از ديده كلام خارق العاده و اعجاز بنگريم ؟ گذشته از اين ، او از خود چيزى به ميدان نياورده ، و در تركيب و تنظيم جملهها از قرآن پيروى كرده و الفاظ و اسلوب را از « مسيلمه » گرفته است . لجاجت و عناد و يا جهل ، نويسنده را بر آن داشته كه با اين جملههاى بىارزش ، با عظمت قرآن از نظر بلاغت و اعجاز معارضه نمايد ! !
مرزهاى اعجاز ( فارسى ) — صفحة 185
مساهمون: الشيخ جعفر السبحاني
ص١٨٥