گزارش ياد شده را مسلم و ترمذى و ابو داود و نسائى نيز بگونه اى فشرده آوردهاند .
ابو عبيد در الاموال ص 358 آورده است كه ابن جريج گفت : مؤمنان از پيامبر خدا پرسيدند چه بايد ببخشند ؟ پس اين آيه فرود آمد : « از تو مىپرسند چه ببخشند . بگو آنچه از خواستهها بخشيديد از آن پدر و مادر و خويشان و پدر مردگان مستمند و تهى دستان و در راه ماندگان بىنواست . . . » و گفت اين آيه مربوط به بخششهاى مستحب است و زكات دستور جداگانه اى دارد .
و ابو عبيد در الاموال ص 358 مىنويسد : فتواى پسر عمر و نيز ابو هريره همين بوده و ياران برانگيختهء خدا در تفسير و تأويل قرآن داناتر و براى پيروى شايسته ترند و فتواى طاوس و شعبى نيز آن است كه در دارايىها بجز زكات حقوقى ديگر هم هست همچون نيكوئى به پدر و مادر و خوبى كردن دربارهء خويشاوندان و نواختن مهمانان ، گذشته از حقوق چارپايان - به گردن افراد - كه دستور آنها رسيده است .
و در الاموال ص 357 از زبان ابو حمزه آوردهاند كه گفت . شعبى را گفتم :
چون زكات دارائيم را دادم چكنم ؟ پس او بر من اين آيه را خواند : نيكويى آن نيست كه رويهاى خويش به سوى خاور و باختر بگردانيد ولى نيك آن كس است كه به خدا و به روز بازپسين بگرود . . تا پايان آيهء ياد شده .
پس آواى ابوذر در اينجا همان آواى قرآن بزرگوار و آواى بزرگترين آئين گذاران ( ص ) و آواى پيروان آندوست از ياران پيامبر و شاگردان ايشان ، و آن را تنها كسى همچون كعب الاحبار نمىپذيرد كه در گذشتهء نزديك ، يهودى بوده و ديروز اسلام آورده و آن هم به اين گونه كه در تمام روزگار دراز پيامبر مسلمان نشده و بروزگار عمر مسلمانى گرفته و نميدانم كه آيا انگيزهء او در اين كار ، حقيقتجوئى بوده يا پروا از دليرى و كر و فر مسلمانان يا چشمداشت به مستمرىهايى كه داده ميشد ؟ و نيز نميدانم كه آيا او در مدت كوتاهى كه اسلام آورده بود توانسته بود آگاهى كاملى دربارهء قوانين اسلام و بايستهها و شايستههاى آن بدست آرد يا نه ؟ كه گمان نميكنم . چنانچه ابوذر ، كه از نزديك او را ميديد به همين امر اشاره
الغدير ( فارسي ) — صفحة 182
مساهمون: اكبر ثبوت
ص١٨٢