ميميه مذكوره سيد پادشاه راوندى باشد چنان كه ما به گمان قوى حكم
به آن كرديم نمىتواند قائل قصيدة ابيوردى باشد ، زيرا أو در سال
پانصد وهفت در أصفهان مسموما بدرود زندگانى گفته است ، در
صورتي كه سيد پادشاه مذكور به سال پانصد ونوزده مرده است پس قويا
محتمل است كه اين ميميه از أبو إسحاق إبراهيم بن يحيى بن عثمان بن
محمد كلبى شاعر مشهور معروف به " غزى " باشد كه به سال پانصد
وبيست وچهار مرده است ومحقق است كه خلط ومزج در ميان اشعار
اين دو شاعر در نتيجة اشتباه وعدم دقت بعضي نويسندگان اشعار
اين دو شاعر پديد آمده است حال دو قصيدة منسوب به ابيوردى در
مدح مجد الدين كاشاني ، يعنى صحيح وقابل قبول آن است كه آن
دو قصيدة نيز از غزى است ، نه از ابيوردى ، زيرا مسلم است كه قبل
از سال پانصد وهفت هجرى مجد الدين مذكور متوفى در سال پانصد
وسى وپنج آن معروفيت وشهرت را نداشته است كه مثل ابيوردى
به مدح أو بپردازد ، علاوة بر اين أواخر زمان ابيوردى مصادف با زمان
سلطان محمد بن ملكشاه متوفى به سال 511 مىباشد ، كه در زمان أو
ترشك نصراني بر كاشان استيلا يافته ، وآن شهر را از ناصح الملوك
عزيز الحضرة صفى الدين أبو طاهر إسماعيل كاشى خالوى مجد الدين
انتزاع كرده ، وبالآخرة أو را نيز كشته است ، چنان كه در أوائل ترجمه
معين الدين در ص 222 ديوان راوندى ياد آور شده أيم ، پس بايد
عادتا مجد الدين مذكور نيز كه نائب أو بوده است ، منكوب وحامل
الاسم زندگى كرده باشد ، در صورتي كه مضمون قصيدة بر خلاف اين
دلالت مىكند .
پسران قاضى عبد الجبار طوسي
قاضى عبد الجبار سه پسر عالم داشته است ، شهاب الدين أبو الحسن
محمد ، وجمال الدين أبو الفتح على ، وخطير الدين أبو منصور حسين ،
كه هر سه نفر به سال 529 كه سال وفات پدرشان باشد زنده بوده اند ،
فهرست منتجب الدين — صفحة 204
مساهمون: منتجب الدين بن بابويه
ص٢٠٤