: « زشتىها در خانهاى قرار داده شده ، و دروغ ، كليدهاى آن زشتىها است » .
23 - من كان الورع سجيّته ، و الكرم طبيعته ، و الحلم خلّته ، كثر صدّيقه ، و الثّناء عليه ، و انتصر من اعدائه بحسن الثّناء عليه
: « آن كس كه خوى او پرهيزكارى است ، و طبيعت او ، بزرگوارى است ، و خصلت او ، خويشتندارى است ، دوستان و مدحكنندگانش ، بسيار شوند ، و به وسيلهء تمجيد نيك از او ، از دشمنانش ، انتقام خواهد گرفت » .
24 - انّ الوصول الى اللّه عزّ و جلّ سفر لا يدرك الّا بامتطاء اللّيل
: « همانا رسيدن به مقام تقرّب الهى ، سفرى است كه بدست نمىآيد مگر با سوار شدن بر شب » ( عبادت و شبزندهدارى ) .
25 - من لم يحسن ان يمنع ، لم يحسن ان يعطى
: « كسى كه مورد شايستهء بخشش نكردن را نداند ، مورد شايستهء بخشش كردن را نيز نداند » .
نامهء امام حسن عسكرى عليه السّلام به ابن بابويه
امام حسن عسكرى عليه السّلام نامهاى براى شيخ بزرگوار ، على بن حسين بن بابويه « 1 » كه مرقدش در قم مىباشد نوشت ، كه ترجمهء آن نامه اين است :
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ *
« حمد و سپاس مخصوص پروردگار جهانيان است ، و عاقبت نيك براى
هامش
( 1 ) على بن حسين بن بابويه ، معروف به « ابن بابويه قمّى » ، پدر بزرگوار شيخ صدوق ( ره ) ، در عصر خود ، پيشوا و فقيه و شخصيّت مورد اعتماد مردم قم و رى بود ، و در مقام او همين قدر كافى است كه در توقيع ( نامه ) فوق ، امام حسن عسكرى عليه السّلام او را با عنوان « شيخ من ، مورد اعتماد من ، و فقيه من » ياد كرده است ، و ابن نديم مىنويسد : « ابن بابويه ، دويست كتاب ، تأليف نمود » . وى به سال 329 ه ق در قم از دنيا رفت ، و على بن محمّد سمرى ( نايب خاص چهارم امام زمان عليه السّلام ) در بغداد ، فوت او را در همان لحظه كه فوت كرد ، خبر داد ، اين مرد بزرگ ، داراى مقام بسيار ارجمند مىباشد ، قبرش در قم ، نزديك اوّل خيابان چهار مردان ، ناحيهء چپ ، داراى بارگاه مجلّل ، و مزار مؤمنين است ( الكنى و الألقاب ، ج 1 ، ص 222 ) - مترجم .