پرهيزكار و نيكوكار بود ، و خداوند نيكوكاران را دوست دارد » .
از عبد الأعلى روايت شده گفت : امّ فروه را ديدم كه پوششى بر او بود و به طور ناشناس ، طواف كعبه مىكرد ، با دست چپ خود استلام حجر الأسود كرد ( دست چپيش را بر آن ماليد ) ، مردى به او گفت : « اى كنيز خدا ، از سنّت حجّ ، خطا كردى » ، او در پاسخ گفت : « ما نيازى به دانش تو نداريم » « 1 » .
مؤلّف گويد : ظاهرا آن مرد اعتراضكننده از فقهاى اهل تسنّن بود .
معروف بن خرّبوذ « 2 » امام صادق عليه السّلام را با تعبير « ابن المكرّمه » ( پسر بانوى بلند مقام ) مىخواند .
مسعودى [ مورّخ و محدّث معروف ] در كتاب اثبات الوصيّه مىنويسد : پدر امّ فروه ، « قاسم » از افراد مورد اطمينان اصحاب امام سجّاد عليه السّلام بود ، و امّ فروه از پرهيزكارترين زنان عصرش بود ، و از امام سجّاد عليه السّلام رواياتى را نقل كرده ، از جمله اين است كه امام سجّاد عليه السّلام به او فرمود : « اى امّ فروه ! من براى گنهكاران از شيعيانمان ، در هر روز و شب صد بار دعا و طلب آمرزش از خدا مىكنم ، زيرا ما صبر مىكنيم در امورى كه آن را مىدانيم ، ولى آنها صبر مىكنند در امورى كه نمىدانند » .
هامش
( 1 ) آنچه از روايات ظاهر مىشود ، اين است كه بانوئى به نام « سعيده » كه به فضل و عبادت شهرت داشت ، كنيز « امّ فروه » بوده است ، و او همان است كه امام صادق عليه السّلام در شأن او چنين فرمود : « از درگاه خداوندى كه تو را در دنيا به من شناسانيد ، مىخواهم كه در آخرت ، تو را همسر من گرداند »
مؤلّف .
( 2 ) معروف بن خرّبوذ ، از اصحاب امام باقر عليه السّلام بود ، همواره با سجدههاى طولانى ، همدم بود ، او از كسانى است كه علماى بزرگ صدر اوّل ، بر تصديق روايت آنها ، اجماع كردهاند ، و از افرادى است كه در فقه ، مورد اعتبار بوده ، و جايگاه ارجمندى نزد فقهاء دارد ، دربارهء شرح حال او به « رجال كبير » مراجعه كنيد . ناگفته نماند كه وى ، غير از « معروف بن فيروز كرخى » ، عارف مشهور ( متوفّى سال 200 ه ق در بغداد ) است ( مترجم )