است ، و جابر بن يزيد جعفى ، وقتى كه از امام باقر عليه السّلام حديثى را روايت مىكرد ، مىگفت :
حدّثني وصىّ الأوصياء و وارث علوم الأنبياء ؛ محمّد بن علىّ بن حسين صلوات اللّه عليهم
: « حديث كرد مرا ، وصىّ اوصياء ، و ميراث دار دانشهاى پيامبران ، محمّد پسر على بن حسين ، درودهاى خدا بر آنها باد » .
محمّد بن مسلم مىگويد : « هر چه در ذهنم خطور كرد ، از امام باقر عليه السّلام پرسيدم ، تا آنكه از سى هزار حديث از او پرسيدم ، و از امام صادق عليه السّلام ، از شانزده هزار حديث ، سؤال نمودم » .
روايت شده : پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در ضمن گفتارى فرمود : هنگامى امام حسين عليه السّلام از دنيا رفت ، پسرش على عليه السّلام بعد از او امر امامت را به دست مىگيرد ، و او حجّت و امام است ؛
و يخرج اللّه من صلب علىّ ولدا سميّى و اشبه النّاس بى ، علمه علمى ، و حكمه حكمى ، و هو الإمام و الحجّة بعد أبيه
: « و خداوند از صلب على ( امام سجّاد عليه السّلام ) پسرى را خارج سازد كه همنام من و شبيهترين انسانها به من است ، علم او علم من ، و داورى او داورى من است ، و او امام و حجّت بعد از پدرش مىباشد » .
روايت شده : امام باقر عليه السّلام فرمود : « اگر براى علم خودم افراد شايستهاى را مىيافتم ، همانا علم توحيد ، اسلام ، دين و شرايع را از كلمهء « صمد » آشكار مىنمودم ، ولى چگونه من ( در اين عصر ) افراد شايستهء علم خود را بيابم ، با اينكه امير مؤمنان على عليه السّلام كسى را كه علمش را تحمّل كند نيافت » .
كوتاه سخن آنكه : امام باقر عليه السّلام اسرار گنجينههاى معارف و احكام حقايق الهى ، و حكمتها و لطائف را آشكار نمود ، و اين موقعيّت علمى امام باقر عليه السّلام بر كسى مخفى نيست ، مگر آن كسى كه ديدهء بصيرتش ، نابينا گشته ، و درون آلوده و ناپاك داشته باشد ، از اين رو گفته شد كه آن حضرت
أنوار البهية ( نگاهى بر زندگى چهارده معصوم ع ) ( فارسى ) — صفحة 206
مساهمون: الشيخ عباس القمي
ص٢٠٦