فصل دوّم : لزوم وجود صفات شايسته در قضات
21 - حضرت أمير المؤمنين عليه السلام در عهدنامهء خود به مالك اشتر رحمه الله چنين نوشت : از ميان مردم برترين اشخاص را كه در نزد تو مىباشند براى قضاوت و داورى برگزين .
شخصى كه مراجعهء فراوان مردم او را به ستوه نياورد .
و برخورد مخالفان با يكديگر او را خشمناك نسازد .
شخصى كه در اشتباه و خطاى خود پافشارى نمىنمايد .
و بازگشت به حق - پس از آگاهى از آن - براى او دشوار نمىباشد .
شخصى كه طمع را از دل خود ريشهكن مىكند .
و در شناخت مطالب با تحقيقى اندك رضايت نمىدهد .
و در شبهات از همه با احتياطتر عمل مىكند .
و در يافتن دليل و مدرك پافشارى او از همه بيشتر مىباشد .
و در مراجعهء پيايى شاكيان خسته و ملول نمىگردد .
و در كشف امور و حقايق از همه شكيباتر مىباشد .
و پس از آشكار شدن حقيقت براى او در حل و فصل خصومت از همه برّندهتر عمل كرده و تعلّل نمىورزد .
شخصى كه ستايش و مدح فراوان او را فريب نمىدهد .
و چربزبانى و چاپلوسى ديگران از وى او را منحرف نمىسازد .