751 - 45997 - ( 3 ) حسين بن خالد گويد : « شنيدم امام صادق عليه السلام مىفرمود : برامام واجب نيست وقتى كه ديد مردى زنا يا شرب خمر مىكند ، بر وى حدّ جارى سازد و با اين كه مىبيند ديگر نياز به تنبيه و شاهد ندارد ؛ چرا كه امام ، امين خدا در ميان خلق است . و چون مردى را ببيند كه سرقت مىكند ، برامام واجب است كه او را منع كند و برود و به او كارى نداشته باشد . پرسيدم : اين چگونه است ؟ حضرت فرمود :
چون حقّ اگر براى خدا باشد ، بر امام واجب است كه آن را اجرا سازد ولى زمانى كه براى مردم است ، پس در اختيار مردم است » .
ارجاعات
مىآيد :
در روايات باب چهارده از ابواب احكام عمومى حدود ، مفاد اين باب و در روايت يكم از باب چهارم از ابواب حدّ قذف ، فرمودهء امام عليه السلام : « دربارهء مردى كه به ديگرى گفته است : اى پسر مادر زناكار .
حضرت فرمود : اگر مادر وى زنده و حاضر و آمده است ، حقّش را مطالبه مىكند و اين مرد هشتاد تازيانه مىخورد و اگر مادرش غايب است ، در انتظار او مىماند تا بيايد و حقّ خويش را مطالبه كند » .
باب 7 پس از رسيدن امام به ثبوت حدّ ، كفالت و شفاعت در آن نيست و حكم شفاعت در غير اين صورت
752 - 45998 - ( 1 ) اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمود : « شفاعت در حدود اگر از حقوق مردم باشد ، بلامانع است . مردم در حقّ الناس پيش از آن كه آن را نزد امام ببرند ، تقاضاى شفاعت مىكنند ولى هنگامى كه خبر [ حدّ ] به نزد امام برسد ، ديگر حدّ ، شفاعت بردار نيست » .
753 - 45999 - ( 2 ) امام باقر عليه السلام فرمود : « امّ سلمه همسر پيامبر صلى الله عليه و آله كنيزى داشت كه از مردى سرقت كرد .
او را نزد پيامبر صلى الله عليه و آله آوردند . امّ سلمه دربارهء كنيز با پيامبر صلى الله عليه و آله صحبت كرد . پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود :
اى امّ سلمه ، اين حدّى از حدود خداوند عز و جل است و نبايد ضايع شود . پس از آن ، پيامبر صلى الله عليه و آله دست آن كنيز را قطع كرد » .