هر چه عليه او شاهد شهادت داده به اين شخص بده و دستور بده كه او را با خوارى و ذلّت و دشنام به زندان برند و دو پايش را در بند كن و به هنگام نماز او را بيرون بياور و مگذار كه او با كسى كه به نزد وى غذا و آب و لباس و زيرانداز مىبرد ، خلوت كند و مگذار كه كسى نزد وى برود كه دفاع و خصومت را به وى ياد و به او اميد رهايى بدهد و اگر ثابت شد نزد تو كسى است كه به او چيزى ياد داده كه به آن به مسلمانى ضرر برساند ، آن كس را با تازيانه بزن و زندانىاش كن تا توبه كند و دستور بده كه زندانيان را در شب به فضاى باز زندان ببرند تا تفريح كنند جز ابن هرمه ؛ مگر اين كه از مرگش بترسى كه در اين صورت او را به همراه زندانيان به حياط زندان ببر و اگر ديدى كه توان و قدرت دارد ، او را پس از سى روز ، سى و پنج تازيانهء ديگر پس از سى و پنج تازيانهء اوّل بزن و كارى را كه دربارهء بازار مىكنى و كسى را كه پس از اين خيانتكار انتخاب مىكنى ، به من گزارش بده و حقوق اين خيانتكار را قطع كن . »
644 - 45890 - ( 26 ) منصور بن حازم گويد : « فرد مورد اعتمادى از ابوالحسن عليه السلام برايم روايت كرد كه حضرت فرمود : اگر دو زن براى طلبكار شهادت دادند و خودش سوگند خورد ، آن جايز است . »
645 - 45891 - ( 27 ) يونس از كسى كه روايت كرده است ؛ او گويد : « استخراج ( و اثبات ) حقوق ، چهار گونه است : با شهادت دو مرد عادل ؛ و اگر دو مرد عادل نبود ، يك مرد و دو زن ؛ و اگر دو زن نبود ، يك مرد و سوگند مدّعى ؛ و اگر يك شاهد هم نبود ، سوگند مدّعىعليه . ولى اگر مدّعىعليه سوگند نخورد و سوگند را به مدّعى برگرداند ، سوگند بر مدّعى واجب است كه سوگند بخورد و حقّش را بگيرد . در نتيجه اگر سوگند نخورد ، چيزى براى او نيست . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 479
مساهمون: السيد البروجردي
ص٤٧٩