539 - 45785 - ( 41 ) مسلمانان همه عادلند و شهادتشان جايز است مگر كسى كه در مورد حدّى تازيانه خورده يا معروف به شهادت به باطل [ دروغ ] باشد يا حسود يا ستمگر يا متّهم يا پيرو متبوعى يا اجير براى صاحبش يا شرابخوار يا قمارباز يا خصم و طرف دعوى باشد و شهادت شريك براى شريكش در موردى كه سود آن به او بازمىگردد ، جايز نيست .
ارجاعات
گذشت :
در روايت يكم و دوّم از باب سيزدهم از ابواب جماعت ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « شهادت او ( كسى كه براى اذان و نماز از مردم مزد مىگيرد ) ، جايز نيست . »
و در روايت دوّم از باب نوزدهم از ابواب مستحقّان زكات ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « هر كس كه قائل به جبر باشد ، شهادت او را هرگز جايز ندانيد . »
و در روايت پنجاه و ششم از باب دوّم از ابواب وجوب حج ، اين گفته كه : « مرد مالدار چند سال مىماند و حج نمىرود . آيا شهادت وى جايز است ؟ حضرت فرمود : آرى . »
و در روايت پنجاه و يكم از باب صد و نوزده از ابواب معاشرت ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « هر كس كه بر فطرت اسلام باشد ، شهادت وى جايز است . راوى گويد : به امام گفتم : آيا شهادت كسى كه گناهان را مرتكب مىشود ، جايز است ؟ حضرت عليه السلام فرمود : اى علقمه ، اگر شهادت كسانى كه گناه كردهاند ، جايز نباشد جز شهادت پيامبران و اوصيا جايز نخواهد بود ؛ چون تنها پيامبران و اوصياى آنها معصومند نه ديگران . بنابراين هر كس را كه با چشمت نديدى كه گناه كند يا دو شاهد عليه او به گناه شهادت ندادهاند ، او اهل عدالت و حياست و شهادتش جايز است گرچه پيش خود گناهكار است . »
و در روايات باب چهارده از ابواب وصيّت ، چيزى كه بر برخى از مقصود دلالت دارد و در باب شانزده ، مناسب بخش اوّل عنوان باب .
و در روايت نهم از باب هفدهم از ابواب ذبايح ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « هر كس كه گمان كند خداوند متعال بندگانش را بر معاصى مجبور مىسازد يا آنان را به آنچه توانش را ندارند مكلّف مىسازد ، پس ذبيحهء او را نخوريد و شهادتش را جايز ندانيد . »
و در روايت پانزده از باب ششم از ابواب قضاء ، فرمودهء امام معصوم عليه السلام كه : « مسلمانان نسبت به هم عادل هستند مگر كسى كه در مورد حدّى كه از او توبه نكرده است تازيانه خورده باشد يا معروف به شهادت به باطل [ دروغ ] يا متّهم باشد . »
و در روايات باب نوزدهم ، چيزى كه بر اعتبار عدالت در شاهدان دلالت مىكند .