باب 22 جواز شهادت وصى براى ميّت و وارث و عليه آن دو ، مگر در مورد وصيّت
493 - 45739 - ( 1 ) محمّد بن الحسن الصفّار گويد : « به امام حسن عسكرى عليه السلام نامه نوشتم كه : آيا شهادت وصى براى ميّت به همراه شاهد عادل ديگر مبنى بر اين كه ميّت طلبى از مردى دارد ، جايز است ؟ حضرت نگاشت : اگر عادل ديگرى همراه وصى شهادت دهد ، مدّعى بايد سوگند بخورد .
محمد بن حسن صفّار نيز نوشت : آيا براى وصى جايز است كه براى وارث ميّت - كوچك يا بزرگ - بهحقّ براى او برگردن ميّت يا بر گردن ديگرى شهادت دهد ؟ در حالى كه اين وصى از طرف وارث كوچك قبض مىكند ولى از طرف بزرگ قبض نمىكند . حضرت نگاشت : آرى ؛ شايسته است براى وصى كه بهحقّ شهادت دهد و شهادت را كتمان نكند و باز نوشت : آيا شهادت وصى عليه ميّت همراه با شاهد عادل ديگر جايز است ؟ حضرت نگاشت : آرى ، پس از سوگند . »
ارجاعات
گذشت :
در باب يكم از ابواب شهادات ، آيات و رواياتى كه با عموم يا اطلاق بر اين مفاد دلالت دارد .
باب 23 عدم جواز شهادت اجير براى اجير كننده
494 - 45740 - ( 1 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « پيوسته اميرالمؤمنين عليه السلام شهادت اجير را جايز نمىدانست . »
شيخ طوسى قدس سره گويد : « شايسته است كه اين روايت تخصيص و تقييد بخورد به زمانى كه اجير است ، براى كسى كه اجير است ولى براى ديگرى يا براى او پس از جدايى از او در صورت شهادت ، هيچ اشكالى ندارد . »