488 - 45734 - ( 6 ) امام صادق عليه السلام فرمود : « هر كس شهادتى دهد كه در آن بهرهاى داشته باشد ، شهادتش براى آن شخص جايز نيست و نيز براى ديگرانى كه براى آنها در كنار آن شخص شهادت داده است . »
489 - 45735 - ( 7 ) عبدالرحمن بن ابى عبداللّه گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء سه شريك كه دو نفر عليه يكى شهادت دادهاند ، پرسيدم . حضرت فرمود : شهادت آن دو جايز نيست . »
490 - 45736 - ( 8 ) عبدالرحمن گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء سه نفر شريك كه يكى ادّعايى كرده و دو نفر شهادت دادهاند ، پرسيدم . حضرت فرمود : جايز نيست . »
شيخ طوسى قدس سره در كتاب استبصار گويد : « در توجيه اين روايت چنين مىتوانيم حمل كنيم كه اين دو نفر بر چيزى شهادت دادهاند كه در آن شركتى ندارند . »
491 - 45737 - ( 9 ) اميرالمؤمنين عليه السلام به ابوبكر فرمود : « آيا تو دربارهء ما بر خلاف حكمى كه دربارهء ديگران دارى ، حكم مىكنى ؟ ابوبكر گفت : چطور ؟ حضرت فرمود : كسانى كه مىگويند : رسول خدا صلى الله عليه و آله فرموده است :
هر چه ما پس از مرگ به جا بگذاريم ، صدقه است ! و تو از كسانى هستى كه در اين صدقه اگر درست باشد ، بهرهاى دارى و تو شهادت شريك براى شريكش را در آنچه در آن شركت دارد ، جايز نمىدانى و تركهء رسول صلى الله عليه و آله به حكم اسلام در اختيار ماست تا بيّنهء عادل شهادت دهد كه اين تركه براى غير ماست . پس هر كس كه عليه ما ادّعايى مىكند ، بايد از كسانى كه بهرهاى در آنچه به آن عليه ما شهادت مىدهد نداشته باشد ، اقامهء بيّنه كند و بر ماست سوگند در آنچه انكار آن را داريم ؛ بنابراين تو با حكم خدا و حكم رسولش مخالفت كردى ؛ چون شهادت شريك را در صدقه جايز دانستى و از ما بر ادّعايى كه عليه ما كردهاند ، بيّنه مىخواهى و آيا اين جز ستم و جور است ؟ »
492 - 45738 - ( 10 ) محمّد بن صلت گويد : « از امام رضا عليه السلام دربارهء قافلهاى كه در راه بودند و دزد به آنها زد و دزدان را گرفتند و افراد قافله براى يكديگر شهادت دادند ، پرسيدم . حضرت فرمود : شهادت اهل قافله جايز نيست مگر همراه با اقرار دزدان يا شهادت غير اهل قافله عليه دزدان . »
ارجاعات
مىآيد :
در روايت سى و سوم از باب بيست و چهارم ، اين گفته كه : « از امام دربارهء كسانى كه از شاهد بودن ردّ مىشوند ، پرسيدم . حضرت فرمود : و دشمن و شريك كسى كه در شهادتش ترديد دارد . »
و در روايت سى و دو ، اين گفته كه : « شهادت اجير يا شريك ، جايز نيست . »