باب 15 حكم شهادت دروغ براى احقاق حقّ و حفظ جان و آبروى مومن
380 - 45626 - ( 1 ) راوى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء مردى پرسيدم كه حقّى بر مردى دارد و آن مرد حقّ را انكار مىكند و سوگند مىخورد كه براى آن كس چيزى بر او نيست و صاحب حقّ هم بيّنه ندارد . آيا ما مىتوانيم با شهادت باطل [ دروغ ] حقّ او را زنده كنيم اگر بيم از بين رفتن آن مىرود ؟ حضرت فرمود : به دليل تدليس اين جايز نيست . »
381 - 45627 - ( 2 ) حكم - برادر ابو عقيله - گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : من طرف نزاعى دارم كه شاهدان به باطل را بر من زياد مىآورد و من دوست ندارم كه با او مقابله به مثل كنم ؛ به علاوه نمىدانم اين كار برايم درست است يا نه ؟ حكم گويد : امام صادق عليه السلام به من فرمود : آيا از اميرالمؤمنين عليه السلام به تو نرسيده است كه ايشان پيوسته مىفرمود : خودتان و اموالتان را با شهادتهاى باطل [ دروغ ] اسير نسازيد ؟
بر مرد عيب و نقص دين نيست و نه گناهى از پروردگارش از اين كه اين اسارت را از خودش دور سازد ؛ همان گونه كه اگر با شهادت خود از ناموس و ريخته شدن خون حرام جلوگيرى كند ، اين براى او بهتر است . »