1962 - 47211 - ( 2 ) امام باقر عليه السلام فرمود : « پيوسته اميرالمؤمنين عليه السلام در زندان جز سه نفر را بازداشت نمىكرد :
غاصب ، كسى كه مال يتيمى را به ستم خورده است و كسى كه او را بر امانتى امين دانستهاند و او امانت را از بين برده است و اگر حضرت براى اين شخص چيزى مىيافت - چه در شهر ديگرى و چه در همان شهر - آن را مىفروخت . »
1963 - 47212 - ( 3 ) اميرالمؤمنين على عليه السلام پيوسته زندانى كردن را جز در سه نفر نمىديد : مردى كه مال يتيم را خورده يا آن را غصب كرده يا مردى كه او را بر امانتى امين دانستهاند و او آن امانت را از بين برده است .
1964 - 47213 - ( 4 ) اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمود : « بر امام واجب است كه عالمان فاسق ، پزشكان جاهل و كرايه كنندگان ندار را به زندان اندازد و اميرالمؤمنين على عليه السلام مى فرمود : اگر امام كسى را پس از اجراى حدّ به زندان اندازد ، ستم است . »
1965 - 47214 - ( 5 ) اميرالمؤمنين على عليه السلام فرمود : « زندانى كردن كسى توسط امام پس از اجراى حدّ ، ستم است . »
1966 - 47215 - ( 6 ) اميرالمؤمنين عليه السلام بر خيانت ابن هرمه واقف شد . ابن هرمه مسؤول بازار اهواز بود . حضرت به رفاعه مرقوم فرمود : « چون نامهام را خواندى ، ابن هرمه را از مسؤوليتش بر كنار كن و او را در برابر مردم سرپا نگاه دار و زندانىاش كن و بر سر او جار بزن و به همهء مردمى كه كارگزار آنان هستى ، بنويس و نظر من را دربارهء ابن هرمه به آنان ابلاغ كن و دربارهء ابن هرمه غفلتى و تفريطى تو را نگيرد ؛ كه نزد خدا هلاك خواهى شد و من تو را به بدترين شكل از كار بر كنار مىسازم و تو را از اين كار در پناه خداوند قرار مىدهم و چون روز جمعه شود ، او را از زندان بيرون آر و سى و پنج تازيانه بر او بزن و او را در بازارها بگردان و هر كس كه عليه وى شاهدى آورد ، او را با شاهدش سوگند ده و از درآمد ابن هرمه آنچه عليه او شهادت داده است ، پرداخت كن و دستور ده كه با خوارى و زشتى و سرزنش او را به زندانش بيندازند و دو پايش را با بندى ببند و به هنگام نماز بيرونش بياور و بين او و كسى كه براى او غذا ، نوشيدنى ، لباس و فرش مىآورد ، مانع مشو و مگذار كه كسى بر او وارد شود كه خصومت و جدل را به او بياموزد و اميد خلاصى را به او تلقين كند و اگر نزد تو ثابت شد كه كسى به او چيزى را تلقين كرده كه به وسيلهء آن به مسلمانى آسيب رساند ، او را با درّه [ شلاق ] بزن و تا توبه كند ، زندانى ساز و دستور ده كه زندانيان را در شب به صحن زندان براى تفرج بيرون بياورند جز ابن هرمه ؛ مگراين كه بترسى كه بميرد ؛ كه در اين صورت ، او را با زندانيان به صحن زندان بياور و اگر ديدى كه تاب و توانى دارد ، پس از سى روز ، سى و پنج تازيانه بعد از سى و پنج تازيانه اولى بزن و برايم بنويس هر كارى را در بازار مىكنى و كسى را كه پس از اين خائن ، براى بازار بر مىگزينى و رزقى [ حقوق و مستمرى ] كه به اين خائن داده مىشده ، از او قطع كن . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1129
مساهمون: السيد البروجردي
ص١١٢٩