اين فرد تبعيد شده است ؛ با او همغذا نشويد و با او نوشيدنى ننوشيد و با او ازدواج نكنيد ، تا از آن شهر به شهر ديگرى برود . باز براى آنان همين مفاد نوشته مىشود و او يك سال چنين خواهد بود و آن زمان كه اين گونه با او رفتار شود ، با خوارى توبه مىكند . »
1783 - 47032 - ( 18 ) بريد بن معاويه گويد : « مردى از امام صادق عليه السلام دربارهء فرمودهء خداوند عز و جل : تنها كيفر آنان كه با خدا و رسولش به جنگ بر مىخيزند ، پرسيد . حضرت فرمود : آن در اختيار امام است ؛ هر چه بخواهد با او مىكند . پرسيدم : پس اين به امام واگذار شده است ؟ حضرت فرمود : نه ، ولى نحوهء جنايت ( بايد امام ببيند كه او چه كرده است ) . »
1784 - 47033 - ( 19 ) جميل بن درّاج گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء فرمودهء خداوند عز و جل : كيفر آنان كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مىخيزند و اقدام به فساد در روى زمين مىكنند ، فقط اين است كه اعدام شوند ؛ يا به دار آويخته شوند يا دست و پاى آنان خلاف يكديگر بريده شود . . . ، پرسيدم و گفتم : كداميك از اين حدودى كه خداوند نام برده ، بر آنان است ؟ حضرت فرمود : آن در اختيار امام است ؛ اگر بخواهد ، قطع مىكند و اگر بخواهد ، به دار مىآويزد و اگر بخواهد ، تبعيد مىكند و اگر بخواهد ، مىكشد . پرسيدم :
به كجا تبعيد مىكند ؟ حضرت فرمود : از شهرى به شهر ديگر تبعيد مىكند و حضرت فرمود :
اميرالمؤمنين عليه السلام دو نفر را از كوفه به بصره تبعيد كرد . »
1785 - 47034 - ( 20 ) روايتگر شيعى گويد : « از امام صادق عليه السلام دربارهء محارب پرسيدم و گفتم كه اصحاب ما مىگويند : امام دربارهء محارب اختيار دارد ؛ اگر بخواهد ، مىبُرد ، اگر بخواهد ، به دار مىآويزد و اگر بخواهد ، مىكشد . حضرت فرمود : نه ، اين چيزها در كتاب خدا مشخص و معين است ؛ لذا اگر او كشته و مال را برده ، كشته و به دار آويخته مىشود و اگر كشته ولى نبرده ، كشته مىشود و اگر برده ولى نكشته ، دستش بريده مىشود و اگر فرار كرده و دسترسى به او نيست سپس دستگير شده است ، دستش قطع مىشود ؛ مگر اين كه توبه كند كه اگر توبه كند ، دستش بريده نمىشود . »
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1023
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٠٢٣