حضرت فرمود : اگر با خدا و پيامبرش بجنگد و در زمين اقدام به فساد كند و بكشد ، در برابر آن كشته مىشود و اگر بكشد و مالى بگيرد ، كشته و به دار آويخته مىشود و اگر مال بگيرد ولى نكشد ، دست و پايش خلاف يكديگر بريده مىشود و اگر شمشير بكشد و با خدا و پيامبرش بجنگد و در زمين فساد كند و نكشد و مالى نگيرد ، از آن سرزمين تبعيد مىشود . پرسيدم : چگونه تبعيد مىشود و حدّ تبعيد او چيست ؟ حضرت فرمود : از آن شهرى كه آن كار را در آن انجام داده است به شهر ديگرى تبعيد مىشود و براى مردم آن شهر مىنويسند كه اين شخص تبعيد شده است ؛ با او مجالست و معامله و ازدواج نكنيد و با او نخوريد و با او نياشاميد و يك سال اين كار با او مىشود . پس از آن ، اگر از آن شهر به شهر ديگرى برود ، براى آنان نيز مانند اين ، نوشته مىشود تا آن كه يك سال تمام شود .
پرسيدم : اگر به سوى سرزمين شرك برود تا بدان در آيد ؟ حضرت فرمود : اگر متوجه سرزمين شرك شود تا به سرزمين شرك درآيد ، با اهل آن مىجنگند . »
در كافى آمده است : « اين جنگيدن تنها در صورتى است كه مردم سرزمين شرك بخواهند او را به خويش پناه دهند و امتناع كنند از اين كه او را به مسلمانان تحويل دهند تا او را بكشند و اين است معناى اين فرموده كه : با اهل سرزمين شرك مىجنگند . »
1782 - 47031 - ( 17 ) عبيد الله مداينى گويد : « به امام صادق عليه السلام گفتم : دربارهء فرمودهء خداوند عز و جل : كيفر آنان كه با خدا و پيامبرش به جنگ بر مىخيزند و اقدام به فساد در روى زمين مىكنند ، فقط اين است كه اعدام شوند يا به دار آويخته شوند يا دست و پاى آنان خلاف يكديگر بريده شود ؛ يا از سرزمين خود تبعيد شوند ، برايم بگوييد .
عبيدالله مداينى گويد : حضرت با دست و انگشتان خود با اشاره شمرد . آنگاه فرمود : اى ابو عبدالله ، چهار تا در برابر چهار تا . سپس فرمود : اگر با خدا و رسولش جنگيده و اقدام به فساد در روى زمين كرده و كشته است كشته مىشود و اگر كشته و مال را برده ، كشته به دار آويخته مىشود و اگر مال برده ولى نكشته ، دست و پايش خلاف يكديگر بريده مىشود و اگر با خدا و رسولش جنگيده و اقدام به فساد در روى زمين كرده ولى نكشته و مالى نبرده ، از آن سرزمين تبعيد مىشود .
عبيد الله مداينى گويد : از امام پرسيدم : حدّ و حدود تبعيد چيست ؟ حضرت فرمود : يك سال از آن سرزمينى كه در آن ، اين كار را انجام داده به سرزمين ديگر تبعيد مىشود . آنگاه به آن شهر نامه مىنويسند كه :
جامع أحاديث الشيعة (منابع فقه شيعه) (فارسى) — صفحة 1021
مساهمون: السيد البروجردي
ص١٠٢١