او واجب و بنابر اقوى قضا واجب نمىباشد . و همچنين است حال اگر در قسمتى از راه سوار شود و در قسمتى ديگر ، پياده برود .
( 1 )
مسألهء 17 - كسى كه حج يا زيارت را به طور پياده نذر نموده حق ندارد روى دريا برود
يا راهى را بپيمايد كه به كشتى و مانند آن نياز داشته باشد و لو اينكه به خاطر عبور از شط و مانند آن باشد . و اگر راه منحصر به دريا باشد پس اگر از اول چنين بوده است ، منعقد نمىشود مگر اينكه منظورش در مسافتى است كه پياده روى ممكن باشد پس در بقيهء راه غير دريا واجب است پياده برود و اگر بعد از نذر عارض شده باشد چنانچه نذر مطلق و غير موقت باشد و انتظار مىرود كه بعدا بر راه خشكى تمكن پيدا كند و در آن پياده برود ، بايد منتظر بماند . و اگر نذرش معين به وقت خاصّ باشد و انحصار طريق به بحر در همان وقت عارض شود يا مطلق و غير موقت باشد و هيچ وقت نمىتواند پياده برود ، وجوب وفاء از او ساقط مىشود و چيزى بر او نيست .
( 2 )
مسألهء 18 - اگر براى كسى كه پياده رفتن را نذر نموده ، عجز در قسمتى از راه - نه قسمت ديگر - عارض شود
پس احتياط - اگر اقوى نباشد - آن است كه به اندازهء توانايىاش بايد پياده برود و در قسمت ديگر سوار شود و احوط و بهتر آن است كه در نذر حج شترى براى قربانى سوق دهد . و اگر به سوار شدن كشتى اضطرار پيدا كند احتياط آن است كه بقدرى كه ممكن است در آن بايستد .
( 3 )
مسألهء 19 - اگر نذر كند كه عين مشخصى را صدقه بدهد متعيّن مىشود
و مثل يا قيمت آن با اين كه خود آن وجود دارد ، مجزى نمىباشد و در صورت تلف آن اگر او آن را تلف نكرده باشد نذرش منحل مىشود و چيزى بر او نيست . و اگر او آن را تلف كرده ، مثل يا قيمت آن را بنابر احتياط ضامن است ؛ پس ، بدل را صدقه مىدهد و در صورتى كه اتلاف او ، از روى اختيار و عمد باشد بنابر اقوى كفاره هم بايد بدهد .
( 4 )
مسألهء 20 - اگر براى شخص معينى نذر نمايد لازم مىشود و منذور له ، مالك ابراى آن نمىباشد
؛ پس به ابراى او از ناذر ساقط نمىشود و قبول آن بر منذور له واجب نمىباشد . پس اگر از قبول آن خوددارى نمايد بعيد نيست كه نذر منحل نباشد مگر اينكه در تمام وقت معيّنى كه برايش مشخص شده در نذر موقّت و مطلقا و دائما در غير آن ، خوددارى نمايد پس اگر از امتناعش در نذر موقت - قبل از اين كه از وقتش خارج شود - و در غير آن ، برگردد صدقه بر او واجب است . ولى اگر نذر او صدقه دادن عين معينى باشد و او از قبول آن خوددارى نمايد برايش جايز است كه آن را تلف نمايد . و اگر برگردد ضمان و كفّارهاى بر او نمىباشد . و اگر ناذر قبل از آنكه به نذرش وفا نمايد بميرد ، از اصل تركهاش خارج مىشود . و همچنين است هر نذرى كه معلّق به مال باشد مانند ساير واجبات مالى . و اگر منذور له قبل از آن كه به او صدقه داده شود