سال را نذر نمايد . و ظاهر آن است كه در صورت اطلاق آن ، دوازده ماه و لو متفرق باشد ، كفايت مىكند . بلكه و همچنين است اگر روزه يك ماه را نذر نمايد ، كه ظاهرا روزه سى روز و لو متفرق باشد كفايت مىكند . همان طورى كه روزه بين دو هلال از يك ماه و لو ناقص و يك روز كم داشته باشد ، كفايت مىكند . و مىتواند كه يك ماه با تلفيق روزه بگيرد پس در اثناى ماهى شروع مىكند و از ماه دوّم مقدار آنچه كه از ماه اوّل گذشته بود ، تكميل مىنمايد . ولى اگر به طور متفرق بياورد اكتفا به مقدار ماه ناقص ، جايز نيست .
( 1 )
مسألهء 11 - اگر روزه سال معينى را نذر كند ، روزهء دو عيد از آن استثنا مىباشد
، پس در آنها روزه نمىگيرد و قضايى بر او نيست . و همچنين افطار مىكند در روزهايى كه چيزى در آنها عارض شود كه روزه با آن صحيح نمىباشد ، از قبيل بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت .
ليكن بنابر اقوى ، قضاى آن واجب است .
( 2 )
مسألهء 12 - اگر مثلا روزه هر پنجشنبه را نذر نمايد و بعضى از آنها با يكى از دو عيد يا با يكى از عوارضى كه مجوّز افطار ( و نگرفتن روزه ) مىباشد ، از بيمارى يا حيض يا نفاس يا مسافرت مصادف شود
، بايد افطار كند و روزه نگيرد و در غير دو عيد و مسافرت ، بنابر اقوى قضا واجب است و بنابر احتياط در آنها - اگر چه نسبت به دو عيد ، خالى از قوت نيست - .
( 3 )
مسألهء 13 - اگر روزه يك روز معين را نذر نمايد و عمدا آن روز را روزه نگيرد
، قضاى آن با كفاره واجب است .
( 4 )
مسألهء 14 - اگر روزهء روز معينى را نذر نمايد ، مسافرت برايش جايز است
اگر چه ضرورى نباشد و افطار مىكند سپس قضا مىنمايد و كفارهاى بر او نيست .
( 5 )
مسألهء 15 - اگر زيارت يكى از ائمه ( عليهم السّلام ) يا بعضى از صلحا را نذر كند لازم مىشود
و حضور بر مزار آنها و سلام بر مورد نذر كفايت مىكند و ظاهرا غسل زيارت و نماز آن اگر در نذر ذكر نشدهاند ، واجب نمىباشد . و اگر امامى را تعيين كند ، زيارت غير او ، مجزى نمىباشد اگر چه زيارت آن ديگرى افضل باشد . همان طورى كه اگر از زيارت كسى كه تعيين نموده ، عاجز شود . زيارت غير او به عنوان عوض آن ، واجب نمىباشد . و اگر زمانى را براى زيارت تعيين كند ، متعين مىشود . پس اگر عمدا در وقتش آن را ترك نمايد حنث نموده و كفاره واجب مىشود و بنابر اقوى قضا واجب نيست .
( 6 )
مسألهء 16 - اگر نذر كند كه پياده حج نمايد يا پياده امام حسين ( عليه السّلام ) را زيارت نمايد ، در صورت توانايى و نبود ضرر ، منعقد مىشود
، پس اگر سواره حج كند يا زيارت نمايد با اينكه توانايى بر پياده روى داشته باشد ، چنانچه نذرش مطلق باشد و تعيين وقت ننموده باشد بايد به طور پياده اعاده نمايد . و اگر وقتى معين كرده باشد و عمدا فوت شده باشد حنث نموده و كفّاره بر