بميرد وارث او جاى او مىباشد . البته بنابر احتمالى كه مطابق احتياط است مخصوصا اگر متعلق نذر دادن چيز معينى باشد و او قبل از قبض آن بميرد .
( 1 )
مسألهء 21 - اگر چيزى را براى زيارتگاهى از مشاهد مشرفه نذر نمايد ، بايد در مصالح آن مانند تعمير و روشنايى و طيب و فرش آن مصرف نمود .
و احتياط آن است كه از مانند اين گونه مصالح تجاوز ننمايد . و اگر چيزى را براى امام ( عليه السّلام ) يا بعضى از اولاد او نذر نمايد ظاهر آن است كه جايز باشد صرف آن در راههاى خير به قصد اينكه ثواب آن به منذور له برگردد ، و بين صدقه بر مساكين و كمك به زائرها و غير آنها از وجوه خير مانند ساختن مسجد و پل و مانند آن فرقى نيست ، اگر چه احتياط آن است كه در كمك به زوار آنان وصله به كسى كه مجاور آنها است كه نيازمند مىباشد ، و صلحا از قبيل خدمتكارانى كه مواظب شئون زيارتگاهها هستند و مجالس عزادارى اقامه مىنمايند ، مصرف نمايند . و اين در صورتى است كه جهت خاص يا انصرافى به جهت خاصى در قصد ناذر نباشد و گرنه بايد به همان منحصر شود .
( 2 )
مسألهء 22 - اگر گوسفندى را براى صدقه يا براى يكى از ائمه ( عليهم السّلام ) يا براى زيارتگاهى از مشاهد و مانند آن معين نمايد
نماى متصل آن مانند چاقى ، تابع آن مىباشد . و اما نماى منفصل پس در حمل و شير آن ، احتياط ترك نشود ؛ بلكه خالى از وجه نيست . و اما بچه گوسفند كه قبل از نذر موجود است و شيرى كه قبل از نذر دوشيده شده ، مال مالك آن است .
( 3 )
مسألهء 23 - اگر نذر كند كه همهء ملكش را صدقه بدهد ، لازم مىشود .
پس اگر بر او دشوار باشد ارزش همهء آن را به قيمت عادلانه تعيين مىكند و بر ذمّهء خود مىگيرد و در آن مالها هر چه و هرطور كه بخواهد تصرف مىنمايد سپس كم كم آنچه را كه در ذمهاش هست صدقه مىدهد و حساب مىكند تا تمام آن را وفا نمايد ؛ پس اگر چيزى از آن باقى بماند بايد وصيت كند كه آن را بعد از مرگش از تركه او بپردازند .
( 4 )
مسألهء 24 - اگر ناذر از نذرش در وقت آن - در صورتى كه موقت باشد - و در هر وقت - اگر مطلق باشد - عاجز شود
، نذرش منحل مىشود و از او ساقط مىگردد و چيزى بر او نيست ؛ ولى اگر روزهاى را نذر كند و از آن عاجز شود بايد بنابر اقوى از هر روزى يك مد طعام بدهد ، و احتياط دو مدّ است .
( 5 )
مسألهء 25 - نذر مانند قسم است در اين كه اگر به ايجاد عملى از روزه يا نماز يا صدقه يا غير آن ، تعلق پيدا كند
؛ پس اگر وقتى را براى آن معين كند ، متعين مىشود ، و به ترك آن در آن وقت حنث تحقق پيدا مىكند ، و كفاره واجب مىشود ؛ پس اگر روزه باشد قضاى آن بنابر اقوى واجب است . و اگر نماز باشد احتياطا آن را قضا مىنمايد و اما اگر غير آنها باشد ظاهرا قضاى