( 1 )
گفتارى دربارهء وقوف در عرفات
( 2 )
مسألهء 1 - واجب است بعد از عمره براى حج محرم شود
، و با قصد قربت مانند بقيهء عبادتها ، در عرفات وقوف نمايد و احتياط آن است كه وقوف از ظهر روز عرفه تا غروب شرعى آن باشد ، و بعيد نيست كه به مقدار خواندن نماز ظهر و عصر كه با هم بخواند جايز باشد از ظهر تأخير بيندازد .
و احتياط آن است كه تأخير نيندازد ، و تأخير انداختن تا عصر جايز نيست .
( 3 )
مسألهء 2 - منظور از وقوف ، مطلق بودن در آن مكان شريف است
و فرقى بين سوار شدن و غير آن و راه رفتن و عدم آن نيست .
اما اگر در تمام وقت ، خواب يا بيهوش باشد وقوفش باطل است .
( 4 )
مسألهء 3 - وقوف ياد شده واجب است ، ولى مقدار ركن آن مسمّاى وقوف است
و لو اينكه يك دقيقه يا دو دقيقه باشد .
پس اگر وقوف را حتى مسمّاى آن را عمدا ترك نمايد حجش باطل است ولى اگر به مقدار - مسمّاى « بودن » وقوف كند و بقيه آن را ، عمدا ترك كند حجش صحيح است اگر چه گناه كرده است .
( 5 )
مسألهء 4 - اگر عمدا قبل از غروب شرعى از عرفات كوچ كند .
و از حدود آن خارج شود و بر نگردد بر او ( واجب ) است يك شتر كفاره بدهد و هر جا كه بخواهد آن را براى خدا ذبح نمايد ، و احتياط بهتر آن است كه ذبح در مكه باشد ؛ و اگر توانايى دادن شتر را نداشته باشد هجده روز روزه مىگيرد ، و احتياط بهتر آن است كه روزهها پىدرپى باشد . و اگر سهوا كوچ نمايد و بعد از آن يادش بيايد واجب است برگردد و اگر بر نگردد گناه كرده است ولى كفاره ندارد اگر چه كفاره احوط است .
و كسى كه حكم را نمىداند مانند كسى است كه فراموش كند ، و اگر يادش نيايد تا وقت - بگذرد چيزى بر او نيست .
( 6 )
مسألهء 5 - اگر قبل از غروب ، عمدا كوچ كند و پشيمان شود و برگردد
و تا غروب وقوف نمايد يا براى كارى برگردد ليكن بعد از برگشتن به قصد قربت وقوف كند كفارهاى بر او نيست .
( 7 )
مسألهء 6 - اگر وقوف به عرفات را بخاطر عذرى مانند فراموشى و ضيق وقت و مانند اينها از ظهر تا غروب ترك نمايد
، براى او كافى است كه به وقوف و لو مختصرى از شب عيد ( در