( 1 ) و از آن جمله است - معدنهايى كه به تبع زمين يا بواسطهء احياى آن ، ملك مالك خاصّى نباشد .
( 2 )
مسأله - ظاهر آن است كه همهء انفال در زمان غيبت ( حضرت مهدى سلام اللّه عليه ) براى عموم شيعه مباح مىباشد
، به صورتى كه حكم ملك بر آن جريان دارد بدون آن كه بين غنى و فقير شيعه فرقى باشد ، مگر در مورد ارث كسى كه وارثى ندارد . زيرا احتياط - اگر اقوى نباشد - آن است كه فقير بودن در آن معتبر است ، بلكه احتياط آن است كه بين فقراى شهر ميّت تقسيم شود ، و اقوى آن است كه بايد به حاكم شرع رسانده شود ، كما اين كه اقوى آن است كه اگر غير شيعه آنچه را كه در انفال است از گياه و علف و هيزم و غير اينها حيازت كند ، مالك آن مىشود ، بلكه اگر زمين موات را هم احياء كنند مانند شيعه ملكيت برايشان حاصل مىشود .