گفته شده است : كه معناى
( يَتَنَزَّلُ الْأَمْرُ بَيْنَهُنَّ )
يعنى به زندگى و مرگ و توانگرى و فقر .
10 - اين نيز دلالت مىكند كه در كرات ديگر نيز به غير از زمين آفريدههايى است كه از مرگ و زندگى و نكبت و فقر نصيب دارند .
11 - اگر همه اين مطالب را با مطالب آيه سوم كه خدا مىفرمايد :
( وَ قَدَّرَ فِيها أَقْواتَها )
اضافه كنيم معلوم مىشود كه خداوند در زمينهاى هفتگانه - به اين تقدير كه حرف ال علامت جنس است - روزى و وسيله معاش ساكنانش را از حيث خوراك و از حيث آنچه سنگهاى معدنى و گوهرها از كوههايش بيرون آورده مىشود و كليه خوراكيها و زيورالات كه در درياها فراهم ساخته است ، آماده فرموده است .
12 - همچنين فرمايش خداوند :
« فَقَضاهُنَّ سَبْعَ سَماواتٍ فِي يَوْمَيْنِ وَ أَوْحى فِي كُلِّ سَماءٍ أَمْرَها »
« 1 »
يعنى در هر يك از آسمانهاى هفتگانه هر چه خواسته است از موجودات زنده و جماد و گاز ايجاد كرده است كه شامل ثوابت و سيارات نيز مىشود .
13 - و نيز فرمايش خداوند :
« وَ سَخَّرَ لَكُمُ اللَّيْلَ وَ النَّهارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ بِأَمْرِهِ . »
« 2 »
تسخير شب و روز و خورشيد و ماه مخصوص زمين ما است و فرمايش خداوند در
( وَ النُّجُومُ مُسَخَّراتٌ )
كه كلمه
« وَ النُّجُومُ »
باضمه خوانده مىشود ، دليل بر اينست كه آنها براى غير از ما مسخر شدهاند و گرنه كلمهء « نجوم » را نيز با نصب به « قمر » عطف مىكرد .
هامش
( 1 ) - پس آنها را در دو روز هفت آسمان گردانيد و فرمان او در هر آسمانى صورت گرفت . فصلّت 12
( 2 ) - شب و روز و خورشيد و ماه را به تسخير شما درآورد و ستارگان به دستور او مسخّر شدهاند ، نحل 12