تَسْتَبْدِلْ بِي غَيْرِي ؛ خداوندا ! وسعت ده بر من در روزى من ، و بكش از براى من در عمر من [ و آن را دراز كن ] ، و بيامرز از براى من گناه ، و بگردان مرا از كسانى كه انتقام مىكشى به او از براى دين خود ، و بدل نكن به من غير من » .
3465 / 28 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از محمد بن سنان ، از يعقوب بن شعيب ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه آن حضرت مىفرمود : « يَا مَنْ يَشْكُرُ الْيَسِيرَ ، وَ يَعْفُو عَنِ الْكَثِيرِ ، وَ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ، اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي ذَهَبَتْ لَذَّتُهَا ، وَ بَقِيَتْ تَبِعَتُهَا ؛ اى كسى كه مزد مىدهد كار اندك را با بسيار و او است آمرزگار مهربان ، بيامرز از برايم گناهان را كه رفته است خوشى آنها ، و مانده است عقوبت و دنبالهء آنها » .
3466 / 29 . و به همين اسناد ، از يعقوب بن شعيب ، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه گفت : از جملهء دعاى آن حضرت اين بود كه مىفرمود : « يَا نُورُ يَا قُدُّوسُ . . . وَ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَرُدُّ غَيْثَ السَّمَاءِ ؛ اى نور ! اى به غايت پاكيزه ! اى پيشتر پيشينيان ! و اى پستر پسينيان ! اى بخشاينده ! اى مهربان ! بيامرز از برايم گناهانى را كه تغيير مىدهد نعمتها را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مىآورد عقوبتها را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مىدرد پردههاى عصمت را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه فرود مىآورد زحمت را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه يارى مىدهد دشمنان را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مىشتاباند نيستى را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه مىبرد اميد را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه تاريك مىكند هوا را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمىدارد پوشش را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمىگرداند دعا را ، و بيامرز از برايم گناهانى را كه برمىگرداند باران آسمان را » .
3467 / 30 . از او ، از محمد بن سنان ، از يعقوب بن شعيب ، از امام جعفر صادق عليه السلام مروى است كه : « يَا عُدَّتِي فِي كُرْبَتِي ، وَ يَا صَاحِبِي فِي شِدَّتِي ، وَ يَا وَلِيِّي فِي نِعْمَتِي ، وَ يَا غِيَاثِي فِي رَغْبَتِي ؛ « اى سبب آمادهء من در اندوه من ! و اى يار من در سختى من ! و اى اختياردار من در نعمت من ! و اى فريادرس من در رغبت من ! » ، و گفت كه : از جملهء دعاى اميرالمؤمنين عليه السلام اين بود : اللَّهُمَّ كَتَبْتَ الْآثَارَ . . . وَ رَغْبَتِي فِيهَا يَا رَحْمَانُ ؛ خداوندا ! نوشتهاى اثرها را ، و دانستهاى خبرها را ، و مطّلع شدهاى بر رازها . پس مانع شدهاى در ميان آدميان ودلها . پس راز در نزد تو آشكار است ، و دلها به سوى تو رسيدهشده ، و جز اين نيست كه فرمان تو به چيزى ، چون خواسته
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 579
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٥٧٩