مرا ، اى خداى من ! به رنج كشيدن آن . پس باز دارد مرا آن از ياد تو ، و رو گردان كند مرا از پرستش تو . تويى نگاهدارندهء منعكننده ، بازدارندهء نگهدارندهء از آن ، همهء آن .
سؤال مىكنم تو را آسودگى در زندگانيم ، مادام كه باقى گذارى مرا زندگانى كه توانا شوم به آن بر طاعت تو ، و برسم به آن به خشنودى تو ، و بگردم به آن به سوى خانهء زندگى در فردا ، و روزى بده مرا روزىاى كه طاغى گرداند مرا ، و البته ميازما مرا به درويشى [ كه ] بدبخت شوم به آن ، تنگگيرنده ( يا تنگ گرفته شده ) بر من . عطا كن به من بهرهاى تمام در آخرتم ، و زندگانى سازگار خوشگوار در دنياى من ، و مگردان دنيا را بر من زندان ، و مگردان جدايى آن را بر من اندوه . پناه ده مرا از آزمايش آن ، و بگردان كار مرا در آن پذيرفته و كوشش مرا در آن مزد داده شده « 1 » .
خداوندا ! و هر كه اراده كند مرا به بدى ، پس اراده كن او را به مانند آن ، و هر كه كِيد كند با من در آن ، پس كيد كن با او ، و بگردان از من ، اندوه كسى كه داخل كرده بر من اندوه خود را ، و مكر كن با كسى كه مكر كرده با من . پس به درستى كه تو بهترين مكركنندگانى ، و بر كَن از من چشمهاى كافران ستمكاران ، و طاغيان حسد برندگان .
خداوندا ! و فرو فرست بر من از جانب خود ، آرام را ، و در پوشان به من ، زره خود را كه استوار است ، و حفظ كن مرا به پردهء خود كه نگاه دارنده است ، و بپوشان بر من عافيت خود را كه سودمند است ، و راست گردان گفتار من و كردار مرا ، و بركت ده از برايم در فرزندانم و كسانم و مالم .
خداوندا ! آنچه پيش افكندم ، و آنچه پسانداختم ، و آنچه ترك كردم ، و آنچه به عمد به جا آوردم ، و آنچه سستى ورزيدم ، و آنچه آشكار ساختم ، و آنچه پنهان نمودم ، پس بيامرز مرا ، اى مهربانتر از همهء مهربانان ! »
3464 / 27 . ابو على اشعرى ، از محمد بن عبد الجبّار ، از صفوان بن يحيى ، از علاء بن رزين ، از محمد بن مسلم ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « بگو كه : اللَّهُمَّ أَوْسِعْ عَلَيَّ فِي رِزْقِي ، وَ امْدُدْ لِي فِي عُمُرِي ، وَ اغْفِرْ لِي ذَنْبِي ، وَ اجْعَلْنِي مِمَّنْ تَنْتَصِرُ بِهِ لِدِينِكَ ، وَ لَا
هامش
( 1 ) . در متن عربى « مشكورا » به معناى « سپاس نهاده شده » آمده است ، و گويى مترجم شكر خدا را از بنده به معناى اجر و مزد دادن به او مىداند .