وضو بساز و بايست به سوى نمازى كه آن را به جا مىآورى - يعنى نماز شب - ، و چون در سجدهء آخر در دو ركعت اوّل باشى ، بگو و حال آنكه تو در سجده باشى كه : يَا عَلِيُّ يَا عَظِيمُ . . . وَأَذْهِبْ عَنِّي هذَا الْوَجَعَ ؛ « اى بلندمرتبه ! اى بزرگ ! اى بخشاينده ! اى مهربان ! اى شنونده دعاها ! اى بخشندهء خوبىها ! صلوات فرست بر محمد و آل محمد ، و ببخش به من از خوبى دنيا و آخرت ، آنچه را كه تو سزاوار آنى ، و بگردان از من از بدى دنيا و آخرت ، آنچه را كه تو سزاوار آنى ، و ببر از من اين درد را » ، و آن درد را نام مىبرى : فَإِنَّهُ قَدْ غَاظَنِي وَأَحْزَنَنِي ؛ « پس به درستى كه آن به خشم آورده مرا و اندوهناك ساخته مرا » ، و در دعا الحاح و اصرار كن » .
راوى مىگويد كه : به كوفه نرسيده بودم كه خدا همهء آن ناخوشى را از من برد و شفا يافتم « 1 » .
3406 / 5 . على بن ابراهيم روايت كرده ، از پدرش و چند نفر از اصحاب ما ، از احمد بن محمد ، از محمد بن اسماعيل و هر دو ، از حنان بن سدير ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود :
« چون كسى را ببينى كه بلا به او مستمر شده ، بگو كه : الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي عَافَانِي مِمَّا ابْتَلَاكَ بِهِ ، وَفَضَّلَنِي عَلَيْكَ ، وَعَلى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقَ ؛ « ستايش مر خدا را است كه عافيت داده مرا از آنچه آزموده تو را ، و زيادتى داده مرا بر تو ، و بر بسيارى از آنكه آفريده » ، و اين را به او مشنوان » .
3407 / 6 . محمد بن يحيى ، از بعضى از اصحاب خويش ، از محمد بن عيسى ، از داود بن زُربىّ ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « دست خود را بر موضعى كه درد در آن است مىگذارى و سه مرتبه مىگويى كه : اللَّهُ اللَّهُ رَبِّي حَقّاً لَاأُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً ، اللَّهُمَّ أَنْتَ لَهَا وَلِكُلِّ عَظِيمَةٍ ، فَفَرِّجْهَا عَنِّي ؛ خدا ، خدا ، پروردگار من است از روى راستى . شريك نمىگردانم به او چيزى را . خداوندا ! تو از براى آن و از براى هر بزرگى هستى ؛ پس ببر آن را از من » .
3408 / 7 . از او ، از محمد بن عيسى ، از داود ، از مفضّل ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه : « از براى همهء دردها مىگويى كه : بِسْمِ اللَّهِ وَبِاللَّهِ ، كَمْ مِنْ نِعْمَةٍ لِلَّهِ فِي عِرْقٍ سَاكِنٍ وَغَيْرِ سَاكِنٍ ، عَلى عَبْدٍ شَاكِرٍ وَغَيْرِ شَاكِرٍ ؛ « به نام خدا و به خدا . بسيارى از نعمت خدا را است در رگهاى آرميده و غير آرميده ، بر بندهاى شكر كننده و غير شكر كننده » ، و ريش خود را به دست راست خود مىگيرى بعد از نماز فريضه و سه مرتبه مىگويى كه : اللَّهُمَّ فَرِّجْ عَنِّي كُرْبَتِي ، وَعَجِّلْ عَافِيَتِي ، وَاكْشِفْ ضُرِّي ؛ « خداوندا ! ببر از من اندوه مرا ، و شتاب ده عافيت مرا ، و بردار سختى
هامش
( 1 ) . همين حديث ، در كتاب ايمان و كفر مذكور شد ، با تفاوتى كه در دعا است با شرح آن . ( مترجم )