يَا عَزِيزُ يَا كَرِيمُ ، يَا رَحْمَانُ يَا رَحِيمُ ؛ « اى ارجمند ! اى گرانمايهاى بخشاينده ! اى مهربان ! » ، و هر دو دستش را بگرداند و باطن آنها را به سوى آسمان قرار دهد ، بعد از آن سه مرتبه بگويد كه :
أَجِرْنِي مِنَ الْعَذَابِ الْأَلِيمِ ؛ « پناه ده مرا از عذاب دردناك دردآورنده » ، و بگويد كه : صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَالْمَلَائِكَةِ وَالرُّوحِ ؛ « صلوات فرست بر محمد و آل محمد و فرشتگان و روح » ، خدا او را بيامرزد و از او راضى شود ، و مغفرتش را پيوند كند به طلب آمرزش همهء آفريدگان از براى او ، مگر ثقلين - يعنى جن و انس - ، تا بميرد . و چون از تشهّد فارغ شوى ، دستهايت را بردار و بگو : اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً عَزْماً جَزْماً . . . وَصَلَّى اللَّهُ عَلَى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ آمِينَ ؛ خداوندا ! بيامرز مرا آمرزشى ، دل بدان نهاده و وانگذارد گناهى را ، و مرتكب نشوم بعد از آن حرامى را هرگز ، و عافيت ده مرا ، عافيتى كه زحمتى نباشد بعد از آن هرگز ، و راه نما مرا ، راهنمايى كه گمراه نشوم بعد از آن هرگز ، و نفع ده مرا ، اى پروردگار من ! به آنچه تعليم دادهاى مرا ، و بگردان آن را از براى من ، و مگردان آن را بر من ، و روزى كن مرا آن قدر كه بس باشد ، و خشنود گردان مرا به آن ، اى پروردگار من ! و بازگشت كن بر من ، اى خدا ! اى خدا ! اى خدا ! اى بخشاينده ! اى بخشاينده ! اى بخشاينده ! اى مهربان ! اى مهربان ! اى مهربان ! رحم كن مرا از آتش صاحب زبانه ، و بگشا بر من از گشادى روزى خود ، و راه نما مرا به سوى آنچه اختلاف شده است در آن از حق ، به دستور خويش ، و نگاه دار مرا از ديو سركش رانده شده ، و برسان به محمد ، صلوات فرستد خدا بر او و آل او ، از من درود فراوانى و سلام ، و راه نما مرا به رهنمايى خود ، و بىنياز گردان مرا به بىنيازى خود ، و بگردان مرا از دوستان خود كه صاحب اخلاصاند ، و صلوات فرست خداوندا ! بر محمد و آل محمد . خداوندا اجابت كن » ، و فرمود كه : « هر كه بعد از هر نماز اين را بگويد ، خداى - تعالى - در قبرش روحش را بر او برگرداند ، و زنده باشد و روزى داده شده ، و به ناز و نعمت پرورده و شادان ، تا روز قيامت » .
3354 / 5 . از او ، از اصحابش روايت است كه آن را مرفوع ساخته ، گفت كه : « بعد از صبح مىگويد : اللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ حَمْداً خَالِداً . . . مَا يُحِبُّ رَبِّي وَيَرْضى ؛ « خداوندا ! تو را است ستايش ، ستايشى هميشه با هميشگى تو ، و تو را است ستايش ، ستايشى كه پايانى نيست آن را غير از خشنودى تو ، و تو را است ستايش ، ستايشى كه زمانى نيست آن را غير از خواست تو ، و تو را است ستايش ، ستايشى كه پاداشى نيست گويندهء آن را ، مگر خشنودى تو . خداوندا ! تو را است ستايش ، و به سوى تو است شكايت ، و تويى يارى جسته شده . خداوندا ! تو را است
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 475
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٧٥