الْعَلِيمِ ؛ « پناه مىبرم به خداى شنواى دانا » ، پس هرگاه چيزى از اين را فراموش كند ، قضاى آن بر او باشد » .
3312 / 34 . از او ، از ابنمحبوب ، از علاء بن رزين ، از محمد بن مسلم روايت است كه گفت : امام محمد باقر عليه السلام را سؤال كردم از تسبيح . فرمود كه : « چيز موظّفى را كه قدرش معيّن باشد نمىدانم ، غير از تسبيح فاطمه - عليها السّلام - ، و ده مرتبه بعد از صبح مىگويد :
لا الهَ الَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ لَهُ ، لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَعَلى كُلِّ شَيْئٍ قَديرٌ ؛ « نيست خدايى ، مگر خدا ، در حالتى كه تنها است . نيست شريكى از براى او ، و او را است پادشاهى و او را است ستايش ، و او بر هر چيزى توانا است » ، و تسبيح مىكند آنچه خواهد بر سبيل استحباب » .
3313 / 35 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از محمد بن سنان ، از اسماعيل بن جابر ، از ابوعبيدهء حذّاء روايت كرده است كه گفت : امام محمد باقر عليه السلام فرمود كه : هر كه در هنگامى كه صبح طالع مىشود ، ده مرتبه بگويد كه : لَاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ . . . وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ؛ « نيست خدايى ، مگر خدا ، در حالتى كه تنها است . نيست شريكى از براى او .
او را است پادشاهى و او راست ستايش . زنده مىگرداند و مىميراند و مىميراند و زنده مىگرداند ، و او است زندهاى كه نمىميرد . به دست او است خوبى و او بر هر چيزى توانا است » ، و ده مرتبه : اللَّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَالِ مُحَمَّدٍ ؛ « خداوندا ! صلوات فرست بر محمد و آل محمد » ، و سى و پنج مرتبه : سبحان اللَّه ؛ « پاك و منزه مىشمارم خدا را » ، و سى و پنج مرتبه :
لا إله الّا اللّه ؛ « نيست خدايى ، مگر خدا » ، و سى و پنج مرتبه : الحمدللَّه ؛ « ستايش مر خدا را است » ، بگويد ، در آن صباح از جملهء غافلان و بىخبران نوشته نشود ، و هرگاه در شام اينها را بگويد ، در آن شب از غافلان نوشته نشود » .
3314 / 36 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از حسين بن سعيد ، از محمد بن فضيل روايت كرده است كه گفت : به امام محمدتقى عليه السلام نوشتم و از آن حضرت سؤال مىكردم كه دعايى را به من تعليم فرمايد ؛ پس به من نوشت كه : « چون صبح و شام كنى ، مىگويى كه : اللَّهُ اللَّهُ اللَّهُ رَبِّيَ الرَّحْمنُ الرَّحِيمُ ، لَاأُشْرِكُ بِهِ شَيْئاً ؛ « خدا ، خدا ، خدا ، پروردگار من است كه بخشنده است و مهربان . شريك نمىسازم با او چيزى » ، و اگر بر اين زياد كنى ، خوب يا خوبتر است . بعد از آن ، دعا مىكنى آنچه از برايت در حاجتت ظاهر شده ، كه همين از براى هر چيزى هست به اذن خداى - تعالى - ، و خدا آنچه خواهد ، مىكند » .
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 445
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٤٤٥