حالتى كه بسيار پاكيزه باشد ، كه مبارك ساخته باشد بر آن ، پرى آسمانها و پرى زمين و پرى آنچه خواست پروردگار من ، چنانكه دوست مىدارد پروردگار من و مىپسندد ، و چنانكه سزاوار است از براى وجه پروردگارم ، كه خداوند بزرگوارى و نوازش « 1 » است » .
3302 / 24 . از او ، از اسماعيل بن مهران ، از حمّاد بن عثمان مروى است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه در هنگامى كه نماز صبح را به جا مىآورد ، صد مرتبه : مَا شَاءَ اللَّهُ كَانَ ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ الّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ ؛ « آنچه خواست خدا بود ، و نيست گرديدنى و نه توانايى ، مگر به خداى بلندمرتبه بزرگ » ، بگويد ، در آن روز چيزى نبيند كه او را ناخوش آيد » .
3303 / 25 . از او ، از اسماعيل بن مهران ، از على بن ابىحمزه ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « هر كه در عقب نماز صبح و در عقب نماز مغرب ، هفت مرتبه : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، لَاحَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ ؛ « به نام خداى بخشايندهء مهربان . نيست گرديدنى و نه توانايى ، مگر به خداى بلندمرتبهء بزرگ » ، بگويد ، خداى - تعالى - هفتاد نوع از انواع بلا را از او دفع كند ، كه آسانترين آنها باد و قولنج است و پيسى و ديوانگى ، و اگر بدبخت باشد ، از بدبختى محو شود و با نيكبختان نوشته شود » .
3304 / 26 . و در روايت سعدان ، از ابوبصير ، از امام جعفر صادق عليه السلام ، مثل اين واقع است ، مگر آنكه او گفته كه : « آسانترين آن ديوانگى است و خوره و پيسى ، و اگر بدبخت باشد ، اميد دارم كه خداى - تعالى - او را به سوى نيكبختى بگرداند » .
3305 / 27 . از او ، از ابنفضّال ، از حسن بن جهم ، از امام موسى كاظم عليه السلام مثل اين مروى است ، مگر آنكه او گفت كه : « هر كه آن را سه بار بگويد ، در هنگامى كه صبح مىكند و سه مرتبه در هنگامى كه شام مىكند ، از شرّ شيطان و پادشاه نترسد ، و نه از پيسى و خوره » ، و نگفت هفت مرتبه و حضرت كاظم عليه السلام فرمود : « و من آن را صد مرتبه مىگويم » .
3306 / 28 . از او ، از عثمان بن عيسى ، از سماعه ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « چون در بامداد و شام نماز را به جا آورى ، هفت مرتبه بگو : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ ، لَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِيِّ الْعَظِيمِ ؛ « به نام خداى بخشايندهء مهربان . نيست گرديدنى و نه
هامش
( 1 ) . يعنى نواختن و گرامى داشتن .