باب الهام دعا
6 . باب الهام دعا « 1 »
3089 / 1 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابنابىعمير ، از هشام بن سالم روايت كرده است كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام فرمود كه : « آيا درازى بلا را از كوتاهى آن مىشناسيد و مىدانيد كه نشانهء كوتاه و دراز آن چهچيز است ؟ » عرض كرديم : نه . فرمود كه : « چون يكى از شما در نزد بلا به دعا ملهم شود ، پس بدانيد كه آن بلا كوتاه است و زود تمام مىشود » .
3090 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابنمحبوب ، از ابوولّاد روايت كرده است كه گفت : ابوالحسن حضرت امام موسىكاظم عليه السلام فرمود كه : « هيچ بلايى نيست كه بر بندهء مؤمنى فرود آيد ، پس خداى - تعالى - دعا را به او الهام فرمايد ، مگر آنكه زايل شدن آن بلا نزديك باشد و به زودى بر طرف شود . و هيچ بلايى نيست كه بر بندهء مؤمنى فرود آيد ، پس آن بنده از دعا باز ايستد ، مگر آنكه آن بلا طولانى و زمانش دراز باشد . پس چون بلا فرو آيد ، بر شما باد به دعا و تضرّع و زارى به سوى خداى - تعالى - » .
باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا
7 . باب تقدّم و پيشى گرفتن در دعا
3091 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از على بن حكم ، از هشام بن سالم ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه در دعا پيشى گيرد ( يعنى پيش از نزول بلا پيوسته دعا كند ) ، چون بلا بر او نازل شود ، دعايش مستجاب گردد و گفته شود كه : اين آوازى است شناخته شده و آشنا ، و آن آواز و دعا از آسمان ممنوع و محجوب نشود ؛ بلكه در آن بالا رود . و هر كه در دعا پيشى نگيرد ، چون بلا بر او فرود آيد ، دعايش مستجاب نگردد و فرشتگان گويند : به درستى كه ما اين آواز را نمىشناسيم » .
3092 / 2 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد بن عيسى ، از ابنسنان ، از عيينه يا عنبسه - بنابر اختلاف نسخ كافى - ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه ترسد كه بلايى به او برسد ، پس در باب آن به دعا پيشى گيرد ، خداى - تعالى - هرگز آن بلا را به او ننمايد » .
هامش
( 1 ) . و الهام - به كسر همزه و سكون لام - ، در دل انداختن و فهمانيدن باشد عموماً ، و آنچه در دل افكندن خداى - تعالى - باشد خصوصاً . و مراد از آن در اين مقام ، معنى دويم است . ( مترجم )