امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : حضرت به من فرمود كه : « اى ميسّر ! دعا بكن و مگو كه امر مفروغ منه است ( يعنى فراغ از آن حاصل شده و هر چه مقدّر شده ، مىشود ) . به درستى كه در نزد خدا منزله و مرتبهء بزرگى است كه به آن نمىتوان رسيد ، مگر به مسئلت و دعا . و اگر بندهاى دهان خود را ببندد و از خدا سؤال نكند ، چيزى به او عطا نشود ، پس سؤال كن تا عطا شود . اى ميسّر ! به درستى كه هيچ درى نيست كه كوبيده شود ، مگر آنكه نزديك است كه از براى صاحب آن گشوده شود » .
3065 / 4 . حميد بن زياد ، از خشّاب ، از ابنبقّاح ، از معاذ ، از عمرو بن جميع ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه خداى - تعالى - را از فضلش سؤال نكند ، فقير و محتاج شود » .
3066 / 5 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از حمّاد بن عيسى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : شنيدم از آن حضرت كه مىفرمود : « دعا بكن و مگو كه از امر فراغ حاصل شده و هر چه مقدّر شده خواهد شد ؛ زيرا كه دعا عبادت است . و به درستى كه خداى - تعالى - مىفرمايد كه :
« إِنَّ الَّذِينَ يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِي سَيَدْخُلُونَ جَهَنَّمَ داخِرِينَ »
« 1 » و فرموده است كه :
« ادْعُونِي أَسْتَجِبْ لَكُمْ »
« 2 » ؛ يعنى : بخوانيد مرا تا شما را اجابت نمايم » ( و دعاى شما را استجاب گردانم ، و آنچه سؤال كردهايد به شما عطا فرمايم ) .
3067 / 6 . ابوعلى اشعرى ، از محمد بن عبدالجّبار ، از ابنابىنجران ، از سيف تمّار روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « بر شما باد كه دعا كنيد ؛ زيرا كه شما تقرّب نمىجوييد به چيزى مثل دعا . و ترك مكنيد حاجت كوچكى را به جهت كوچكى آن ، كه به سبب آن دعا كنيد ( يعنى دعا كردن را براى چيزى كه خرد باشد وا مگذاريد براى خردى آن ) ؛ زيرا كه صاحب حاجتهاى خرد ، همان صاحب حاجتهاى بزرگ است » ( يعنى بزرگ و كوچكِ همهء حاجتها به دست قدرت خدا است . پس چنانكه كسى غير از آن جناب بر برآوردن حاجتهاى بزرگ قدرت ندارد ، همچنين غير از او كسى بر روا كردن
هامش
( 1 ) . غافر ، 60 .
( 2 ) . غافر ، 60 .