به دنيا آويخته و بسته باشد ، دلش به سه خصلت تعلّق مىگيرد : اندوهى كه زوال ندارد ، و آرزويى كه به آن نمىتوان رسيد ، و اميدى كه نمىتوان يافت » .
باب در بيان طمع
127 . باب در بيان طمع « 1 »
2603 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن محمد بن خالد ، از على بن حسّان ، از آنكه او را حديث كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام كه فرمود : « چه زشت است نسبت به مؤمن كه برايش رغبتى باشد كه او را خوار گرداند » .
2604 / 2 . از او ، از پدرش ، از آنكه او را ذكر كرده روايت است كه آن را به امام محمد باقر عليه السلام رسانيده كه فرمود : « بد بندهاى است ، بندهاى كه برايش طمعى باشد كه او را بكشاند ( يعنى هر سو دواند ) . و بد بندهاى است ، بندهاى كه از برايش رغبتى باشد كه او را خوار گرداند » .
2605 / 3 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از قاسم بن محمد منقرى ، از عبد الرّزّاق ، از معمر ، از زهرى روايت كرده است كه گفت : حضرت على بن الحسين عليهما السلام فرمود كه : « همهء خوبىها را ديدم كه جمع شده است در بريدن اميد از آنچه در دست مردمان است » .
2606 / 4 . محمد بن يحيى ، از محمد بن احمد ، از بعضى از اصحاب خويش ، از على بن سليمان بن رشيد ، از موسى بن سلام ، از سعدان ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه گفت : به آن حضرت عرض كردم كه : چيست آنچه ايمان را در بنده ثابت مىدارد ؟ و فرمود كه : « پارسايى » . عرض كردم كه : آنچه ايمان را از او بيرون مىبرد ، چه چيز است ؟ فرمود كه :
« طمع » .
باب در بيان درشتى نمودن
128 . باب در بيان درشتى نمودن
2607 / 1 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از احمد بن ابى عبداللَّه ، از پدرش ، از آنكه او را حديث كرده ، از محمد بن عبدالرحمان بن ابى ليلى ، از امام محمد باقر عليه السلام كه فرمود : « هر كه درشتى از برايش قسمت شده باشد ، ايمان از او محجوب و پوشيده است » .
2608 / 2 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى ، از على بن نعمان ، از عمرو بن
هامش
( 1 ) . و طمع - به فتحتين - ، به معنى اميد بستن به چيزى است . ( مترجم )