از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « عيسى بن مريم عليه السلام فرمود كه : از براى دنيا عمل مىكنيد ، و حال آنكه در آن روزى داده مىشويد ، بىآنكه عمل كنيد . و از براى آخرت عمل نمىكنيد ، و حال آنكه در آن روزى داده نمىشود ، مگر به عمل . واى بر شما ! بد دانايانى هستيد . « 1 » مزد را مىگيريد و عمل را ضايع مىكنيد . بسيار نزديك است كه عمل صاحب عمل مقبول گردد ، و نزديك است كه از تنگى دنيا بيرون رويد ، به سوى تاريكى قبر .
چگونه از اهل علم باشد ، كسى كه در كار رفتن به سوى آخرت خويش باشد ، و حال آنكه رو به دنياى خود داشته باشد ، و چيزى كه به او زيان مىرساند ، به سوى او دوستتر باشد ، از آنچه به او نفع مىبخشد » .
2599 / 14 . از او ، از پدرش ، از محمد بن عمرو در آنچه مىدانم ، از ابو على حذّاء ، از حريز ، از زراره و محمد بن مسلم ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت است كه فرمود : « وقتى كه بنده نسبت به خداى عز و جل از هر وقت دور تر باشد ، وقتى است كه او را همّتى غير از شكم و فرجش نباشد » .
2600 / 15 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از ابن محبوب ، از عبداللَّه بن سنان ، و عبد العزيز عبدى ، از عبد اللَّه بن ابى يعفور ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود :
« هر كه صبح و شام كند و دنيا مقصود بزرگترش باشد ، خداى عز و جل فقر را در ميان دو چشمش قرار دهد ، و امرش را پراكنده گرداند ، و از دنيا نيابد ، مگر آنچه را كه از برايش قسمت شده . و هر كه صبح و شام كند و آخرت مقصود بزرگترش باشد ، خداى عز و جل بىنيازى را در دلش قرار دهد ، و امرش را از برايش جمع كند » .
2601 / 16 . على بن ابراهيم ، از محمد بن عيسى ، از يونس ، از ابن سنان ، از حفص بن قرط ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « هر كه با دنيا بسيار به هم بافته و در هم در رفته باشند ، حسرتش در نزد جدايى از آن سختتر باشد » .
2602 / 17 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از ابن محبوب ، از عبد العزيز عبدى ، از ابن ابى يعفور روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « هر كه دلش
هامش
( 1 ) . و شايد كه در اينجا تصحيفى شده باشد ، و عبارت به وضعى بوده كه ترجمهء آن اين باشد كه : بد كاركنانى هستيد ؛ چرا كه ، بعد از اين مىفرمايد كه : مزد را مىگيريد و عمل را ضايع مىكنيد . و ليكن در همهء نسخ كافى كه به نظر رسيد ، به آن وضع است كه در اوّل ذكر شد ، و دور نيست كه تتمّهء حديث ، مؤيّد صحّت آن باشد ؛ چرا كه مىفرمايد : مزدرا . ( مترجم )