تخطي إلى المحتوى الرئيسي

تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 401

مساهمون:

ص٤٠١
مىكند در روز قيامت ، و آن باعث تأخير اجل و زيادتى در عمر است ، و از مكان‌هاى لغزش بد نگاه مىدارد . و صدقه دادن در شب ، خشم پروردگار را فرو مىنشاند » . 2006 / 33 . على ، از پدرش ، از ابن‌ابىعمير ، از حسين بن عثمان ، از آنكه او را ذكر كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « به درستى كه صلهء رحم ، عمل‌ها را پاكيزه مىگرداند ، و مال‌ها را زياد مىكند ، و حساب را آسان مىسازد ، و بلا و زحمت را دفع مىنمايند ، و در روزى مىافزايد » . باب در بيان نيكى كردن با پدر و مادر

69 . باب در بيان نيكى كردن با پدر و مادر

2007 / 1 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد بن عيسى و على بن ابراهيم ، از پدرش هر دو روايت كرده‌اند ، از حسن بن محبوب ، از ابوولّاد حنّاط كه گفت : امام جعفر صادق عليه السلام را سؤال كردم از قول خداى عز و جل :
« وَ بِالْوالِدَيْنِ إِحْساناً »
« 1 » و عرض كردم كه : مراد از اين احسان چيست ؟ فرمود كه : « احسان ، آن است كه صحبت پدر و مادر را نيكو كنى ، و آنكه ايشان را تكليف نكنى كه از تو سؤال كنند چيزى را ، از آن‌چه به آن احتياج دارند ، و كلفت خواهش را بر ايشان نگذارى ؛ بلكه بىخواهش كردن ايشان به ايشان دهى ، و اگرچه بىنياز باشند . آيا خداى عز و جل نمىفرمايد كه :
« لَنْ تَنالُوا الْبِرَّ حَتَّى تُنْفِقُوا مِمَّا تُحِبُّونَ »
« 2 » ؛ يعنى : « هرگز نرسيد به حقيقت نيكى ، تا آنكه انفاق كنيد از آن‌چه دوست مىداريد » . ابوولّاد مىگويد كه : بعد از آن ، حضرت صادق عليه السلام فرمود : « و امّا قول خداى عز و جل :
« إِمَّا يَبْلُغَنَّ عِنْدَكَ الْكِبَرَ أَحَدُهُما أَوْ كِلاهُما فَلا تَقُلْ لَهُما أُفٍّ وَ لا تَنْهَرْهُما »
« 3 » » « 4 » مىفرمايد كه : اگر تو را گزند رسانند ، به ايشان اف مگو ، و ايشان را زجر مكن ، و بانگ بر ايشان مزن ، و هر چه كه تو را بزنند » . راوى عرض كرد كه :
« وَ قُلْ لَهُما قَوْلًا كَرِيماً »
« 5 » حضرت فرمود : « اگر تو را بزنند ، به ايشان بگو كه خدا شما را بيامرزد . و قول كريم و سخن خوب از تو اين است » . عرض كرد كه :
« وَ اخْفِضْ لَهُما جَناحَ الذُّلِّ مِنَ الرَّحْمَةِ »
« 6 » فرمود كه : « ميل مده چشم‌هاى خويش را از نظر كردن
هامش
( 1 ) . اسرا ، 23 . ( 2 ) . آل عمران ، 92 . ( 3 ) . اسرا ، 23 . ( 4 ) . اگر يكى از آن دو يا هر دوى ايشان نزد تو به كهنسالى رسيدند ، به آنان اف ( / واى بر شما ) مگو و آنها را مران و بر سرشان فرياد مكش . ( 5 ) . اسرا ، 23 . ( 6 ) . اسرا ، 24 .