1834 / 15 . ابوعلى اشعرى ، از محمد بن عبدالجبّار ، از ابنفضّال ، از آنكه او را روايت كرده ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه سخن خويش را از كار خويش نشمارد يا نپندارد ، گناهان او بسيار و عذابش حاضر است » .
1835 / 16 . على بن ابراهيم ، از پدرش ، از نوفلى ، از سكونى ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : خدا زبان را به عذابى معذّب گرداند كه هيچ عضوى از اعضا را به آن عذاب ، معذّب نكند ؛ پس زبان عرض مىكند كه :
اى پروردگار من ! مرا به عذابى معذّب ساختى كه هيچ عضوى را به آن عذاب ، معذّب نساختى ؛ پس به زبان گفته مىشود كه : از تو سخنى بيرون آمد و به همهء شرق و غرب زمين رسيد ، و به سبب آن سخن ، خونى كه ريختنش حرام بود و احترامى داشت ، ريخته شد ، و به واسطهء آن ، مال صاحب حرمت به غارت رفت ، و فرج حرام پردهء حرمتش به جهت آن دريد .
سوگند ياد مىكنم به عزّت خويش ، كه هر آينه تو را به عذابى معذّب سازم كه هيچيك از اعضاى صاحب تو را به آن عذاب ، معذّب نسازم » .
1836 / 17 . و به همين اسناد روايت كرده است كه فرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : اگر در چيزى شومى و نامباركى باشد ، در زبان خواهد بود » .
1837 / 18 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند ، از سهل بن زياد و حسين بن محمد ، از معلىّ بن محمد هر دو ، از وشّاء كه گفت : شنيدم از امام رضا عليه السلام كه مىفرمود : « چون مردى از بنىاسرائيل مىخواست كه عابد شود ، بنا چنين بود كه ده سال پيش از آن خاموش مىشد » .
1838 / 19 . محمد بن يحيى ، از احمد بن محمد ، از بكر بن صالح ، از غفارى ، از جعفر بن ابراهيم روايت كرده است كه گفت : شنيدم از امام جعفر صادق عليه السلام كه مىفرمود : « رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود كه : هر كه جاى سخنِ خويش را از عملش ببيند و آن را از جملهء عمل داند ، سخنش كم باشد ، مگر در آنچه خواهد و به كار او آيد » .
1839 / 20 . ابوعلى اشعرى ، از حسن بن على كوفى ، از عثمان بن عيسى ، از سعيد بن يسار ، از منصور بن يونس ، از امام جعفر صادق عليه السلام روايت كرده است كه فرمود : « در حكمت آلداود است كه بر عاقل لازم است كه عارف و شناسا باشد بروزگار خويش ، و به كار خود رو آورده ، زبان خويش را نگاه دارد » .
1840 / 21 . محمد بن يحيى ، از محمد بن حسين ، از على بن حسين رباط ، از بعضى از
تحفة الأولياء (ترجمه أصول كافى) (فارسى) — صفحة 307
مساهمون: الشيخ الكليني
ص٣٠٧