975 / 3 . چند نفر از اصحاب ما روايت كردهاند از احمد بن محمد بن عيسى ، از ابن محبوب ، از عبدالعزيز عبدى ، از عبداللَّه بن ابى يعفور كه گفت : به خدمت امام جعفر صادق عليه السلام عرض كردم كه : من با مردم آميزش و معاشرت مىكنم ، و تعجب من بسيار مىشود از گروهى چند كه شما را دوست نمىدارند ، و فلانى و فلانى را دوست مىدارند ، و ايشان را امانت و راستگويى و وفاست ، و گروهى چند كه شما را دوست مىدارند ، ايشان را اين امانت و وفا و راستگويى نيست . راوى مىگويد كه : حضرت صادق عليه السلام درست نشست و رو به من آورد مانند كسى كه خشمناك باشد ، و فرمود كه : « هر كه خدا را عبادت كند با دوستى امام جورى كه از جانب خدا نيست ، دين ندارد . و هر كه ديندارى كند با دوستى امام عادلى كه از جانب خدا باشد ، عتابى بر او نيست » . عرض كردم كه : گروهى كه دوستى امام جور دارند دين ندارند و جماعتى كه دوستى امام عادل دارند ، عتاب ندارند ؟
فرمود : « آرى ، آن گروه دين ندارند ، و اين گروه عتاب ندارند » . بعد از آن فرمود كه : « آيا گوش نمىدهى به فرمودهء خداى عزّوجلّ :
« اللَّهُ وَلِيُّ الَّذِينَ آمَنُوا يُخْرِجُهُمْ مِنَ الظُّلُماتِ إِلَى النُّورِ »
» و حضرت فرمود : « يعنى : خدا مؤمنان را بيرون مىبرد از تاريكىهاى گناهان به سوى نور توبه و آمرزش ، به جهت دوستى ايشان با هر امام عادلى كه از جانب خداى عزّوجلّ باشد .
و فرموده است كه :
« وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَوْلِياؤُهُمُ الطَّاغُوتُ يُخْرِجُونَهُمْ مِنَ النُّورِ إِلَى الظُّلُماتِ »
» و فرمود كه : « جز اين نيست كه به اين ، قصد فرموده كه ايشان بر نور اسلام بودند ، و چون دوستى كردند با هر امام جورى كه از جانب خدا نيست ، به سبب دوستى ايشان ، با او بيرون رفتند از نور اسلام به سوى تاريكىهاى كفر ، و به اين علت ، خدا آتش جهنم را از براى ايشان واجب گردانيد با كافران ، « [ ف ]
أُولئِكَ أَصْحابُ النَّارِ هُمْ فِيها خالِدُونَ »
« 1 » » . ( اين اقتباس است از آيه و آيه ، نيست ؛ زيرا كه آيه ، فا ندارد ) .
976 / 4 . و از او ، از هشام بن سالم ، از حبيب سَجِستانى ، از امام محمد باقر عليه السلام روايت است كه فرمود : « خداى تبارك و تعالى فرموده كه : هر آينه عذاب مىكنم هر رعيتى را در اسلام كه ديندارى كرده باشد به دوستى هر امام جورى كه از جانب خدا نباشد ؛ هر چند كه
هامش
را سخت بگيرد ، و به او برخورد در روزِ صاحب باد تند و آن را به نوعى پراكنده سازد كه اثرى از آن باقى نماند ، در حالى كه توانايى ندارد از آنچه كار كردهاند بر چيزى ( يعنى مطلقا و اصلا بر آن ثوابى نيابد ) . اينكه مذكور شد ، همان گمراهى دور است » ( و اين ، ترجمهء آيهاى است كه حضرت به طور اقتباس در كلام خود تضمين فرموده ، و نظم آيه در سورهء ابراهيم چنين است كه :« مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمالُهُمْ كَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّيحُ فِي يَوْمٍ عاصِفٍ لا يَقْدِرُونَ مِمَّا كَسَبُوا عَلى شَيْءٍ ذلِكَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعِيدُ »( ابراهيم ، 18 . ) .
( 1 ) . بقره ، 257 .